In mijn trainingsschema stond officieel een long run van 29 km voor dit weekend, en ik vond dat ik die wel kon uitwisselen met de 28 km Hondsrug trailrun van RunForestRun. Vol goede moed begon ik aan de start – om binnen een paar honderd meter flink te struikelen over een boomwortel. Ik viel raar maar wist met een soort judo-rol ook gelijk weer overeind te komen. “Doorgaan!” dacht ik, en met de nodige stress van de schrik sprintte ik verder.

Sprinten is niet mijn sterkste kant, zeker niet na zoveel adrenaline, dus stond ik na 2 km stil met kramp in mijn kuiten. Voorzichtig rekken, maar daarna ging het rennen niet heel lekker meer. Tja, niets aan te doen, soms loopt het fijn en soms niet…. Bovendien had ik van te voren de tijdslimieten gechecked en de sluitingstijd voor de finish ging ik nog wel halen, ook als ik traag was. En dat was ik eigenlijk best wel, maar ik deed mijn best om ondanks de stijve kuiten die lastig bleven doen te blijven genieten van de prachtige omgeving en het lekkere weer.

Op een gegeven moment kwam mij een loopster achterop die vroeg welke afstand ik deed, en mij vertelde dat zij dus mijn bezemloopster was. Er waren een aantal dames achter mij die besloten hadden het bijltje er bij neer te gooien. Ze benadrukte dat ze mij niet wou opjagen, maar de laatste kilometers heeft ze leuk met me mee gerend en hebben we heerlijk gekletst. Aan het eind nog een heuvel op, maar de uitkijktoren bovenaan sloeg ik toch écht over… Beneden aan de heuvel wachtte de finish. Niet de run waar ik op gehoopt had, maar tóch weer een mooie run afgevinkt!