De RunForestRun Hart van Drenthe is een run met verschillende afstanden, en ik deed vandaag de 24 km. Het weer was geweldig bij de start, hoewel het uiteindelijk aan de warme kant bleek te zijn. Ik vertrok met veel andere mensen vanaf een kampeerterrein. Mijn man zou in de omgeving gaan wandelen en kruispunten zoeken met de route die we op GPX hadden om mij af en toe te zien. De omgeving in die buurt is prachtig, met veel bos en heide. Al na zes kilometer had ik de bezemloopster achter me – de dames waar ze tot dan toe achteraan liep hadden al besloten af te haken en over te schakelen naar de 12 km. Maar ik heb daar geen moeite mee te weten dat ik laatste ben : ik weet dat ik ruim voor de sluitingstijd bij de finish ga zijn. Dat maakt de RunForestRuns zo fijn : de ruime sluitingstijden.

Bij de eerste verzorgingspost staat mijn man me al op te wachten. Ik eet en drink snel wat, ook al heb ik zelf gelletjes op zak, en ren dan weer het bos in terwijl de verzorgingspost wordt opgeruimd. Nou ja, ik doe zulke runs altijd met een run-walk… Ik ren een stukje, wandel een stukje, en ren weer een stukje. Ik ben altijd verbaasd hoe ze zo’n route over een relatief klein oppervlak toch zó over de onverharde paden kunnen blijven laten lopen. Regelmatig zie ik mijn man bij een kruising, of hoor hem van een afstandje roepen. Bij de tweede verzorgingspost staat dezelfde vrijwilliger als ik net bij de eerste zag, en ze zegt dat ik de tussenliggende afstand dan nog snel gedaan heb! Ik volg een klein stukje fietspad en duik dan gelukkig snel de bossen weer in.

Net als vorig jaar mag ik op anderhalve kilometer vóór het einde nog even door het ondiepe deel van een meertje heen rennen om over te steken. Geen straf met deze warmte! Als ik aankom staat mijn man me op te wachten – en ook de dame met wie ik een groot deel van de 50 km run samen deed vorig jaar en die hier op de camping staat! Ik bedank de bezemloopster. Het was met recht een slow run, maar toch weer een heerlijke ervaring.