In tijden niet zo pittig gehad bij een run, zowel qua warmte (28 graden, windstil) als qua gripkracht. Bandje niet weten te houden, maar veel dingen gehaald waarvan ik halverwege écht dacht dat ik er uit zou gaan vallen, dus toch heel tevreden.

Bij de warming up voelde ik mijn achillespees al, dus deze run maar rustig aan doen… Starten met zagen, en toen waren we op weg. Banden onderlangs vind ik altijd zwaar: ik ben niet lang genoeg om soepel drié banden te kunnen pakken, dus hangen in twee en telkens opnieuw gang zetten om de zwaai naar de volgende te kunnen halen. Duurde lang, en de eindbalk was ver weg, dus koste me véél moeite om me er op te worstelen. Direct er na lianen (jeetje wat zaten er veel lianen in deze run) en toen deden mijn onderarmen al zóveel pijn…. Bandje kwijt bij de dikke-touw-swingover die daarna kwam.

Hele steile catcrawl omhoog/omlaag over een sloot en toch wel een teleurstelling dat het “klimrek” wat ik in de hindernissen lijst had zien staan ónderlangs genomen moest worden, met spijlen die ver uit elkaar lagen en flink afzetten vereisten voor mij om de volgende te kunnen bereiken.

Gelukkig veel water hier. Onderweg, waar zelfs mensen die langs de route woonden extra waterposten hadden gemaakt, en waar vrijwilligers je wel nat wilden spuiten, maar ook in de hindernissen. Over-onder in het water is heerlijk verkoelend!!

Even hulp gehad bij de spaanse ruiter. Over de hoge balk en dan landen op de lage balk, was de opdracht, maar ik was te klein dus een man uit de baan náást mij zorgde voor een steuntje/tussenstap om veilig naar beneden te komen. Bij de waterpost vóór de selfmade apenhang trilden mijn handen al helemaal, dus toen bleek dat 5km ook gewóne apenhang mocht besloot ik het niet te uitdagend te maken.

In de hitte begon ik aardig vocht vast te houden dus dikke zere vingers. Lianen lukten nog maar de combi met pakplank was me te veel. Officieel moest hele combi opnieuw, maar ik was bandje tóch al kwijt dus besloot door te lopen. Flink schudden met de armen. Suppen was veel te kort naar mijn zin, haha. Daarna weer over-onder maar nu een meter boven de grond en met de balken zoooo ver uit elkaar. Uiteindelijk manier gevonden door vanonder de balk beide enkels op volgende balk te gooien, hoofd tegen de balk waar ik onder hing en me dan met nek-en-schouderkracht omhoog duwen om op de volgende balk te komen. Pffff daarna wel een extra pauze genomen.

Na de schotten (omg de tweede was zó hoog dat ik vanuit stand niet bij de rand kon komen) en een trailer met kisten een kraanhindernis/zwaai. Ik zag tot hoe hoog het touw nat was en vreesde met grote vreze maar zwaaide zó over het water! Bij hele lange apenhang was het druk en mocht ik van de jury ook palletbrug doen, dus daarvoor gekozen gezien de vingertjes… Al heel blij dat dingen als monkeybar en zo nog goed gingen.

Heeeeel fijn dat wij de afgelopen snikhete trainingen vanuit het water omhoog geklommen zijn want nu had ik dit recent geoefend. Zes jongelui ingehaald bij het omhoogklimmen bij de waterhindernis, terwijl zij hannesten met het touw! Maar dat ik inmiddels aardig stuk was was me kennelijk aan te zien, want de duikerspak-EHBOër kwam aan het eind van de hindernis vragen of ik nog wel naar de kant toe kon zwemmen, oeps…

Nog éven verkeerd geland na de touw-swingover (met de zere voet ook nog) en toen op naar de eindcombi: net, apenhang, lianen en triangels. Die helemaal gehaald (okee met twee rustbalk pauzes) dus erg tevreden. En toen werd een kwartiertje later mijn naam omgeroepen : er bleken maar twee dames in mijn categorie meegedaan te hebben, en ik was dus tweede geworden, haha! Stiekem wel grappig.

Ondanks dat ik me van te voren helemaal had opgehyped van “die swingover gaat me nu lukken” helaas toch geblokkeerd bovenop die dikke balk. Maar de Wrotrun kent alleen bandjes voor de wedstrijd categorie, dus mocht ik gewoon verder. En verder was het een heerlijke run. Net- en banden-swingovers kan ik prima, helaas was er dit jaar geen touw-swingover. Bij de tarzanzwaai een extra rondje om mijn as gedraaid waardoor het grijpen van het net wat raar ging, haha, maar wel gelukt. De palletbrug bij Wrotrun is een van de makkelijkste in de sport denk ik, ben daar nog elk jaar zonder valpartij overheen gekomen. Bij de waterhindernis eigenlijk met heel weinig moeite met inklimtouw in de apenhang gekomen, maar eenmaal in die best lange apenhang begon mijn touw al snel verschrikkelijk te deinen : een 8 km dame kwam vliegensvlug achter me aan. Tja, die moest dus even wachten want zó snel kon ik niet. Zeker niet als het zo beweegt, haha.

Toen had ik halverwege wél flink last van mijn armen, maar hoera: daar kwam mijn geheime wapen! Een klein kindje wiens mama al aan de overkant was en papa er nog niet was. “Misschien kan die mevrouw je even in het touw helpen?”. Kiddo’s zijn mijn geheime toverdrank, ik was snel afgeleid van mijn vermoeidheid en hielp de kiddo het touw in, waarna ik zelf ondanks de onderarmen de overkant ook droog bereikte.

Verder maar één hindernis niet gelukt, dat waren de klompjes waar ik niet eens halverwege kwam…. Maar alle andere dingen gingen heel lekker : netjes, apenhangetjes, totempaal. Ook nog raak geschoten met boogschieten. En waar ik het meest trots op was : de reeks ring – kort touwtje – iets langer touwtje – kartbandje – ring waar ik de vorige twee edities vol uit gekletterd ben heb ik nu helemaal gehaald. Daarna alleen nog slackline en eindhindernis (waar ik toch écht voor de makkelijke koos want zag wéér die rottige klompjes in de moeilijke kant). Heerlijk weer er bij, wat wil een mens nog meer!

Wat had ik géén zin in deze run! Sinds een tijdje heb ik een mentaal blok voor de swingover, hij lukt me niet meer. En de Stertilrun begint met een swingover, dus ik zag er flink tegenop. Met een vriendin die in dezelfde startgroep zat sprak ik af dat als zij me even hielp bij de swingover door het touw strak te trekken, ik haar zou helpen bij het kruipnet. Zo gezegd zo gedaan, en zo hoefde ik niet gelijk bij de éérste hindernis voor alle publiek het bandje in te leveren. Daarna het kruipnet door, wat netjes, een modderspoor en een pallet swingover tot ik vastliep bij de budgy swingover…. Ik hing er te klooien en bedacht me toen : “dit ga ik mezelf niet aandoen, ik doe deze sport voor mijn lol!”. Daarom bandje ingeleverd en toen verder gerend : het was mooi weer en er waren genoeg hindernissen die ik wél kon doen!

Dus lekker de helling afgegleden, lekker klauteren en klimmen en warempel zonder vallen de palletbrug over! Alle klim dingen gingen natuurlijk prima, en ik kreeg complimenten van de vrijwilliger bij enteren over hoe soepel ik dat deed. Ringen gingen super, de apenhangen ook. Apenhangen onder de balk was zwaar maar ik ging er snel doorheen en kreeg ook daar een compliment : “Daar kan de jeugd nog wat van leren!” (“Zoals ik”, zei een jonge knul die zich er net met héél veel moeite weer opgeworsteld had). Bij het swingoverstraatje géén dunne-net-swingover gedaan, waar ik vorig jaar zo mee worstelde, en na een korte poging ook de knoopjestouw swingover laten zitten. Met totempalen heb ik nooit problemen. Nog meer apenhangen, nog meer klauterpartijen. De duikelstangen waren behoorlijk hoog dus af en toe gebruik gemaakt van de bomen waar ze aan vast zaten. Toen nog de kraan-hindernis en toen waren we alweer op het eind-veld. De slinger ging goed, en daarna nog energie voor de hele rest van de hindernis, die beter ging dan vorig jaar.

Al met al ging ik na het inleveren van het bandje voor een fijne run – en die had ik! Tot het eind kunnen blijven lachen, en dus heel tevreden over alle andere hindernissen.

De Thorrun in Zwolle deed ik net als vorig jaar met een groep. Na het zagen de starthindernissen, en zowel apenhang als net onderlangs gingen een stuk makkelijker dan vorig jaar, wat erg fijn was. Vorig jaar deed ik de bandensleep, dit keer pakten twee anderen onze band en hoefde ik er alleen maar achteraan te lopen. Grote hilariteit bij mijn boogschieten, toen ik de boog zó strak aantrok dat de pijl er aan de verkeerde kant weer afviel. Gelukkig was de “straf” voor misschieten alleen het flippen van een vrachtwagenband, wat ik niet moeilijk vond.

Na het swingoverstraatje (bij de gewone swingover wat hulp gehad) en een oversteek klommen we via een net het viaduct op, om door het industrieterrein richting de halfpipe te rennen. Die vind ik altijd erg leuk. Met kruipnetjes heb ik nooit problemen en ik wist van vorig jaar nog hoe ik in de vrij hoge monkeybar kon komen via de paal. Na een lastloopje een combi die lastiger léék dan hij was : ik bleek de overstap van staplussen naar apenhang vrij soepel te kunnen maken. In bijlwerpen (met lichte plastic bijltjes) bleek ik erg slecht, maar ook hier viel de “straf” mee met een extra rondje rennen. Na een netklim en een pallet-swingover (mijn favoriete swingover) kwamen we alweer op het terrein aan. Met een net over de sloot en de eindhindernis bleek ten opzichte van vorig jaar makkelijker. Ergens ook wel jammer… Maar we kunnen terugkijken op een gezellige run met best goed weer!

Naast het feit dat ik wekenlang nauwelijks getraind had, was ik vannacht nog mensen naar hotels aan het taxiën en de feestzaal aan het opruimen na het feest van mijn ouders en kwam ik pas half 3 thuis. Dus ik begon niet op mijn best aan de run, haha. Maar het doel was simpel : een run zonder paniek, na vorig jaar zo’n rotervaring in Groningen….

Dus ik ging er redelijk ontspannen in. Warming up ging goed, en ik was mooi weg. De vrijwilliger bij hindernis 3, waar het vorig jaar mis ging, herkende mij van het moeizame vorige jaar en riep “hee, je bent weer teruggekomen!”. En dit keer kon ik het eind van de hindernis bereiken met een smile en enthousiast reageren.

Bij hindernis 8, toen ik voor de zoveelste keer geen grip kreeg op het klei-glibber-touw begon ik te stressen, en besloot mijn bandje in te leveren en de run te doen “voor de fun”. Doen wat lukt, en vrede hebben met wat niet lukt. Goeie keus, want de hindernissen daarna gingen goed. Monkeybar natuurlijk vaak goed voor mijn zelfvertrouwen. Wel mis geschoten met boogschieten, maar dat mocht de pret niet drukken.

Dubbele balk swingover niet gelukt, wát een dikke balken en ik kon de tweede alleen aantikken. Hindernis later kon ik na het apenhangen keurig op het touw draaien, yesss – en deed toen ik bij het afdalen van de schuine balken wand iets mis met mijn knieschijf…. Géén idee wat ik deed, maar deed geméén zeer. Dus daarna eerst wandelen, en even niet rennen.

Balkjes onderlangs was meer takken onderlangs, hihi, maar wel gelukt. De horden waren zoooo hoog, niks springen zoals bij De Knipe : ik had de bomen ernaast nodig om er overheen te klauteren! Bij touwtjes zijwaarts onderlangs was er een kind wat voordrong en haar koppelmeisje toeriep : “je moet er gewoon tussen dringen!”. Lef hoor, haha. Schuin wandje ging zoooo goed. Maar triangels vanaf spekglad inklimtouw wou voor geen meter… Oh en we mochten kanoën!! Altijd leuk.

Bij de eindhindernissen riep een vriendin mij tips toe die voor langere mensen waarschijnlijk heel effectief zouden zijn 😂 maar bij mij mislukten. En aan het einde moest ik de triangels opnieuw doen toen ik misgreep. Maar tweede keer ging prima dus binnen, wél weer gedaan al is het zonder bandje.