Dit was dus de slechtste survivalrun tot nu toe. De start is in Groningen altijd leuk : dat kruipen onder dingen door past me wel. Maar al vrij snel kwamen we bij een touw-swingover. Dat is het type swingover waar ik normaal gesproken goed in ben, maar nu glipte mijn voet gelijk al weg en viel ik bijna. Enigszins van slag moest ik even bijkomen, en toen ik uiteindelijk een tweede poging waagde en er overheen kwam was de rest van mijn startgroep al foetsie.

Kort daarna kwam een combinatie van net-onderlangs, onder een schot door, en een apenhang. Supertrots op net onderlangs, schot ging ook goed…. Maar ik kwam niet in de apenhang. Tja, opnieuw. Halvewege instappen mag niet, dus opnieuw net, opnieuw schot, dit keer kwam ik in die apenhang maar och mijn armen – ik viel er uit. Inmiddels zat het vreselijk in mijn hoofd, maar de vrijwilliger zag dat ik het bijltje er bij neer wou gooien en stónd er op dat ik het nogmaals probeerde…. Nóg een keer net, nóg een keer schot, nóg een keer apenhang. Ik wou niet meer, kon niet meer, had een complete paniekaanval maar de aardige man hielp me erdoor heen. “Ja, het kan wél, nog een paar halen, nog een klein stukje, doorgaan, doorgaan….”. Aan het einde moest ik even zitten voor een huilbui.

Gelukkig daarna twee hindernissen die wat makkelijker waren, maar toen kwamen de ringen. En ik kon er niet bij, ondanks springen. Uiteindelijk kwam een vrijwilliger met een box voor mij om op te staan om de eerste ring te bereiken, maar ik was al een paar keer weggegleden met mijn handen en kwam niet tot het einde. En weer niet. De derde keer dat ik er uit viel wou ik écht niet meer. Ik leverde mijn bandje in.

Ik hoopte dat dit de druk er af zou halen, zodat ik tenminste gewoon verder kon. Maar alles kostte zó veel moeite. Zelfs de monkeybar – normaal mijn sterkste kant – lukte niet eens meer!!! Letterlijk óveral viel ik uit en mijn paniek werd steeds groter. En toen moest ik gaan nadenken : wat is slechter voor mij : stoppen, en mezelf een “quitter” vinden? Of doorgaan, en mijn zelfvertrouwen laten ondermijnen doordat alles zoooooo bagger slecht gaat. Ik besloot te stoppen en wandelde terug naar de start.

Daar aangekomen vertelde ik mijn coach dat ik ging stoppen met de categorie “zwaar” en weer terugging naar de lichte recreant categorie….

Een survivalrun dwárs door Leeuwarden, dat is wel gaaf! Ook de 8 km recreant moest starten in die mega-hoge container. Na een paar keer vergeefs omhoog springen kwam er een wildvreemde lange knul aanbieden mij een voetsteuntje te geven. Gráág!!

Toen bandje gelijk kwijt bij band-swingover. Ik heb het écht wel hard geprobeerd, zelfs even opzij gestapt voor een nieuwe startgroep om daarna verder te proberen, maar ik kwam er nét niet.

Wat ging er goed deze run? Nou, alle lianen, zelfs de wegwaaiende laken-lianen. De ringen gingen super. Het muurtje (dankzij een uitstekende bout 😅) overgekomen. De hoge paalswingovers, zowel de dikke balk als de dunne paal. De combi bij Noorderkerk van 5 of 6 touwen lang mocht ook in catcrawl dus koos ik daarvoor want je moest wel over elke balk (ik kán op het touw draaien, maar wist niet of ik dat na 5 apenhangen nóg zou kunnen). Met het zwemmen onder de brug door haalde ik zelfs weer mensen in omdat ik voorbereid was op de kou (had donderdag nog een uur gezwommen in koud water). De spaanse ruiters gingen ook snel.

Rustmomentjes : de gewichtsdingen. Dus met band door de kisten, met zandzak de heuvel op, met klinkers heen en weer. Die waren een kwestie van gewicht goed verdelen en gaan (en dan zeg ik altijd “die 15 kilo nam ik vroeger ook altijd mee qua lichaamsgewicht 😂 dus moet dat geen probleem zijn”).

Meest trots op de behaalde lange apenhang over het groene water en de autobandjes onderlangs in de eindcombi.

En waar moet ik het meest aan werken? Netten onderlangs!! Daar viel ik overal uit. Ik pak te dichtbij en vóór het eind zijn mijn vingers dood en ben ik de kracht kwijt. Voortaan elke training aan het eind maar even doen, om te oefenen. En verder natuurlijk die band swingover maar ook de selfmade. Die heb ik ooit gedaan, maar lukte nu niet en in Wesepe vorige maand ook niet.

Superleuk: op ruim 1 km voor het eind wachtte een vriendin me op en moedigde me aan, en bij de finish stonden twee andere clubgenoten op me te wachten. Nu moést ik er in de eindhindernis nog wel even vol voor gaan!!

Al met al heel trots én heel gefrustreerd 😂 en best wel weer erg moe maar was mooi.

Wesepe was mijn eerste poging om de categorie “zwaar” te gaan doen. Een beslissing die ik een paar runs later gauw weer terugdraaide want OMG ik ben nog niet toe aan zó zwaar….

Het kruipnet aan de start was weliswaar lang, maar ook zo slap en hoog dat ik meer dan de helft in ganzenpas kon rennen, met het net op mijn rug. Alleen in de bocht (ja een kruipnet van 30 meter met haakse bocht) en aan het eind was het zo strak dat ik moest kruipen.

Eerste stuk ging alles prima. Losse net en Spaanse ruiter duurden wat langer dan gehoopt, maar ik kwam er wel. Onder de brug door (met net naar beneden, en met touw weer omhoog) was heerlijk verfrissend. Bij de pallet swingover trots dat ik durfde te springen vanaf de pallet om op de balk te komen.

Bij hindernis 18 raakte ik mijn bandje kwijt. Dat was een touw swingover, maar de onderkant van het touw hing voor mij op borsthoogte. Zelfs als ik zo hoog mogelijk insprong kreeg ik mijn benen niet hoog genoeg / niet genoeg touw tussen mijn voeten om op af te zetten.

“Gelukkig” daarna een monkeybar en een postmans walk met stok om mijn zelfvertrouwen weer wat op te krikken. Na nog een apenhang over de sloot kwam ik bij triangels. Die hingen aan touw (dus bouncy ), in een bocht, en met grote hoogteverschillen. Echt bagger, zodra je mis greep slingerde je rondjes 😵‍💫. Niet gehaald dus.

En direct daarna korte touwtjes. De enige reden dat ik daar tot 3 kwam was omdat ik 1 en 2 vanuit het inklimtouw kon pakken. Ik moest er 7 maar ach, was het bandje toch al kwijt. Na 2 pogingen maar doorgelopen. Bizar: dit was dus nog vóór de splitsing 6 en 9 km!! Korte touwtjes is toch geen recreant dingetje….

Daarna een paar swingovers en apenhangen in verschillende vormen en mijn grootste frustratie van de dag: de kracht in mijn vingers werd toen al minder en ik viel uit het touw met enteren. Enteren aan de handen aan een touw, dat hoor ik te kunnen!!

Maar mijn handen waren er klaar mee. Hoge apenhang en dan onder laag schot door – maar dan weer omhoog klimmen naar de tweede hoge apenhang ging niet meer. En het autogordelnet kwam ik wel over, maar de apenhang met surfplank lukte óók niet want mijn handen gleden van de plank.

En de fatrope daarna, nog dikker dan de onze, ik kwam er wel in omhoog maar die knoop was zo dik, daar kwam ik niet overheen! Dat was minder een gripkrachtdingetje, meer techniek die ik niet had.

Het leukste van de dag was een grote touwslinger over het water, en ik kwam droog over!

Trots dat ik met armen en vingers die niet meer wilden toch nog de paalklim deed (met een stomme vrijwilliger die, toen ik daarna de wiebelwand deed, zei dat ik de paalklim ook nog moest doen).

Die overgeslagen combi was hindernis 46 van de 47. Mijn handen waren dood, en dat was een combi onder-horizontaal-net-naar-hufters-naar-lianen-naar kartbandjes. 😱 Ik dacht: als ik die nu ga doen donder ik hier gegarandeerd uit. Aan het begin van een run had ik hem willen proberen. Nu echt niet meer. Mijn vingers deden zo’n pijn.

In de eindhindernis ging ik voor de makkelijke weg. Wel apenhang onder de balken, maar niet onder de banden. Ik liet zien dat ik geen bandje meer had en deed bandenstap.

Ruim 3 uur bezig geweest en omg echt bekaf over de finish. Nog niet eerder meegemaakt dat je handen echt zó weigeren mee te werken. Frustrerend maar nu weet ik wel waar mijn zwakke punt ligt.

Gezellig samen met mijn clubgenoten er heen gereden, en omdat we samen warming up deden doe ik weer eens wat anders dan anders.

We deden een groepje met zijn drieën. Na een soepele start is het greppeltje bij hindernis 3 behóórlijk wat drekkiger dan vorig jaar, haha, dus gelijk tot het middel grijsbruin en bij hindernis 4 éérst de handen afvegen aan het gras vóór we beginnen aan de glibberige swingovers. Het lopen ging lekker, en ik ging af en toe onderaan een banden/balken/pallet swingover hangen om ze wat stabieler te maken voor de ander. Het water kwam nergens hoger dan mijn kin dus zwemmen hoefde dit keer (net) niet.

Waar mogelijk koos ik toch voor de moeilijker variant. Bijvoorbeeld onder de balkjes door ipv er overheen (nog best lastig, hingen ver van elkaar en vast ipv los zoals bij ons).

Soms dacht ik dat de vrijwilligers het aan mij zagen want die keken mij dan aan en zeiden (specifiek tegen mij) “apenhang omhoog is de moeilijkste” of “je mag óók proberen om…..” en tja, dan ben ik ook zo gek om te denken “probéren kan altijd!” En ik moet eerlijk zeggen, veel lukte ook. Sommigen net niet (hoog muurtje met aanloopje kwam ik ver maar moest me op het laatst tóch even afzetten op de zijbalk). Hoogtepunt voor mij was de swingover op 5 meter boven het net wat op 2,5 meter hing, want boven een net swingover doen leek me zó eng (want niks stevigs onder je) maar ik bedacht me dat dit dé kans was voor mij om te oefenen! 💪En ging verbazingwekkend makkelijk. Voor de duidelijkheid : die hoefden wij dus helemaal niet bij die 5 km maar ik wou het gewoon graag.

Verder gewoon superleuk om het samen te doen en ik vind het ook wel leuk om anderen te helpen bij de moeilijker dingen! Clubgenoot bij de monkeybar zelfs op de schouders genomen. Monkeybar gevolgd door kartbandje-“triangels’ gingen bij mijzelf trouwens heel goed ook al hingen ze wat hoog.

Op een gegeven moment verstapte ik me een beetje denk ik want kreeg ik wat pijn in mijn lies, maar niks wat me belemmerde bij het verder lopen. De kartbandjes swingover waar ik vorig jaar mijn bandje kwijt raakte ging nu best soepel, ook altijd fijn.

Toen nog de eindhindernis waar we het eerste stuk (triangels gevolgd door lianen) over mochten slaan maar een clubgenote deed die wel dus ik zou hem ook doen maar viel er bij het láátste lianentouw uit. Na wat lelijke woorden eerst een teamgenotedoor het voor ons wel verplichte deel heen geholpen, toen zelf dat gedeelte gedaan en naar de bel.

Daarna nog teruggelopen voor dat triangelstuk maar met hetzelfde resultaat 😩 had het idee dat de touwen gladder waren dan bij ons in de baan maar miste dus ook gewoon de gripkracht op het laatst van de run.

Al met al een superleuke run met gezellig en enthousiast gezelschap en net als vorig jaar hele leuke vrijwilligers!!

Dit was dus een echte lichte recreant licht vond ik. Allemaal redelijk simpele hindernissen, weinig “losse” swingovers, veel waarbij je touw of net dat achter de balk hing kon pakken. Nergens echt verzuurd, nergens uit gevallen (of nou ja, wel uit de lianen die ik eigenlijk niet hoefde en die weer ver uit elkaar hingen – ik moet dus écht meer oefenen op die swing!).

Bij hindernis 31 was ik beetje boos toen ik vrijwilliger tegen een loper hoorde zeggen dat ze instructie hadden gehad om bij 5km licht geen bandjes door te knippen – bandje voelde gelijk minder waard. Ik troostte me met de gedachte dat ik wél alles kon en gedaan had dus ook als ze wél geknipt hadden mijn bandje gehad behouden….

Springen in het water van een paar meter hoogte was stiekem eng, maar ging prima. Wel nog bijna een km slecht zicht ivm natte bril en geen droog Tshirt om te poetsen, oeps! Verder was de balanceerbalk over water pas eng toen iemand voor me uitgleed en keihard op haar ribben klapte….

Uitgegleden op de palletbrug dus lelijke plek op mijn been, maar dat was enige minpuntje op de run. Zó goed mijn best gedaan dat mijn sporthorloge mijn maximum hartslag omhooggegooid heeft en zei dat ik 48 uur hersteltijd had.

De eerste swingovers (touw en banden) gingen supersimpel , dus dat gaf goeie moed!! Het eerste stuk ging dus ook als een trein

Ergens bij de 8e hindernis schoot de pijn ineens weer in mijn kuit. Balen, maar met lopen en sukkeldrafjes kon ik gewoon verder.

Het lattenrek. Die zaten inderdaad vies ver van elkaar en na een paar keer reiken realiseerde ik me dat ik de middenbalk niet goed kon grijpen (te korte armpjes) en de hindernis dus niet op de recreant-licht-manier kon doen. Maar beetje contra intuïtief: wél op de zwáár-manier. En dat mocht ook, dus gehaald!

Voor het eerst wentelteefje. Goed opgelet wat degenen voor mij goed (en fout) deden en die ging heel goed al zeg ik het zelf. Trotsss.

Toen toch nog mijn bandje kwijt, bij de combi die eindigde met korte liaantjes. Niet om hoe kort die waren, maar om hoe ver die uit elkaar hingen. Áls ik er al bij kon werden mijn armen zo uitgerekt dat het heel zwaar was. Drie keer hele combi opnieuw begonnen, drie keer op 1 a 1,5 meter voor de finish er uit gevallen. Toen teveel verzuurd voor een vierde keer.

Verder was ik wel trots op de big bag swingover, en vond ik de waterhindernissen heerlijk.

De eindhindernis weer heel zwaar, moest ik overdoen want had geen swing genoeg om volgende touw of ring te bereiken (weer die korte armpjes 😅)

Maar was superleuk, nu bekaf en dus helaas bandloos maar volgend jaar zeker weer!

Ik begon de stertilrun minder fit dan ik wou, maar had me voorgenomen dat DIT mijn eerste bandje ging worden. Toch zat ik al te klooien met de start-swingover. Toen de rest van mijn startgroep er al lang en breed overheen was hing ik nog te hannessen. Vrijwilliger wees mij op ander touw met knoop iets dichterbij dus geswitched van touw en ja dat was precies de centimeter die ik nodig had!!

Daarna onder netje door, rennen en ineens fietst daar een vriendin van de club naast me: die had onverwachts vrij en kwam kijken!! Suuuperleuk en -lief!! Ze stond op meerdere plekken onderweg om aan te moedigen en foto’s te nemen. Echt heel gaaf.

Dingen als touwladder, bandswingover en triangels gingen vorig jaar bij de funrun voor geen meter, maar nu vrij probleemloos dus trots! #progress

Toen in de swingover-straat het netje niet meer wou even een mini-massage van mijn vriendin gehad (én – eerlijk blijven – uiteindelijk een klein rukje aan het net toen ik afzette zodat ik er beter overheen kwam).

Maar dat was dus rond 5 km en toen waren mijn schouders dus al dood… En toen kwam de extra lus van de 8 km nog, met niet alleen touwkruis dat ik nog nooit gedaan had maar ook meerdere apenhangen waar je met touwtje in moest……

Dus ik was compleet stúk kapot toen ik bij boogschieten kwam en dacht “mijn god ik màg niet mis schieten want nog een straf swingover ga ik nooit meer redden!!” .Dus super goed mijn best gedaan en keurig in de cirkel geschoten!!

Toen stond er niets meer tussen mij en mijn bandje (behalve de mevrouw die hem direct na de finish innam vanwege duurzaamheid).

Maar ik was van te voren zó vasbesloten het bandje te halen dat ik vóór de run al de bandje-foto’s had gemaakt die ik na de run in mijn happy filmpje kon gebruiken!!

Nu bijkomen, en de komende tijd nóg meer oefenen op swingovers….