Een groepsrun met twee clubgenoten en twee dames die ik niet kende van een andere club. De start ging heel goed, ik had bij de eerste startgroepen een supergoede tactiek gezien voor de vlotten dus we kwamen droog over. Direct daarna de eerste klimhindernis en de eerste kennismaking met hoe streng en soms ongezellig de vrijwilligers waren…

Maar de hindernissen gingen super. Keek wel even raar toen we na ringen een monkeybar “sideways” kregen, maar dat ik die desondanks haalde was een opsteker. Jammer genoeg geen zon bij al die slootjes, maar het water was niet koud en met rustig rennen tussendoor bleven we goed warm. Mijn voet – extra ingetapet – hield zich prima.

Even worstelen bij de waterhindernis waar ik na apenhang-onder-balk er te vroeg uit zou en dus even moest knoeien om alsnog over de balk te komen, maar ook dat lukte. Daar nog een “reddingsactie” gedaan : teamgenote viel uit de band, maar bleef ondersteboven met haar been in de band hangen en met haar hoofd in het water, dus ik sprong gauw terug het water in om haar te ondersteunen zodat ze haar voet uit de band kon halen.

Tokkelbaantje was leuk, triangels daarna vanuit die containers ook leuk al moest ik eerst slingeren omdat ik niet gelijk bij de tweede triangel kon (wel supergoede grip die dingen!). Mijn schuiftonnetje over het water liep vast (!) maar ik kreeg hem plat liggend op de buis weer vlot getrokken…

Toen de lange apenhang, pffff ben ik er al bijna?? Aan het eind terwijl ik een beenklem zou maken in het daaltouw glipten mijn vingers van het apenhangtouw los dus stortte ik naar beneden. In een reflex trok ik mijn geblesseerde voet op….. Zodat al mijn gewicht op de andere voet kwam en ik accuut door mijn “goede” voet zwikte. Iemand die ik niet kende had een foto gemaakt nét toen ik kletterde en kwam dat enthousiast vertellen. Ze vroeg om mijn mailadres zodat ze hem kon sturen, haha!

Bij die hindernis trouwens nog weggestuurd door een vrijwilliger. Ik zag Eveline ook in de apenhang en schreeuwde aanmoedigingen naar haar – maar stond niet netjes in de rij van mijn eigen team en mocht kennelijk niet op het lege stuk bij háár lijn staan. Pfff….

Anyways, daarna ging die gezwikte voet steeds meer in de weg zitten. Zeker bij hindernissen zoals die brancard door de sloot, waar elke stap instabiel was. Maar ook bij het hardlopen soms gemene scheuten. Toen ik zelfs bij een simpele netklim last kreeg ging ik me wel zorgen maken. De kartbandjes niet gehaald maar dat had meer te maken met mijn vingers – kartbandjes zijn rotdingen! Oh vergeten : ik was de enige van mijn team die over die paalklim heen kwam, ging heel soepel dus dat was fijn. Oh ja en ook blij met het netje onderlangs!

Maar voetklem deed pijn en de swingovers gingen dus niet. De lange combi nog wel begonnen maar niet afgemaakt, en de staplussen + swingover pyramide aan het eind naast de tobbes niet meer gedaan. “Heel verstandig” vond mijn clubgenoot die al een paar hindernissen aangaf dat ik beter kon stoppen, en dat was het ook wel MAAR IK VOND HET NIET LEUK en werd dus wat emotioneel….

Voor de kick de glijbaan nog wel gedaan, maar toch een domper op mijn feestvreugde dat ik de laatste hindernissen niet of nauwelijks gedaan heb ondanks een sterke start. Maar goed, wat gebeurd is is gebeurd, en het was verder wél een leuke run!

We startten met zagen, wat boven verwachting goed ging!! Stiekem trots. Daarna het water in, en van het wekelijkse zwemmen wist ik al wat ik qua temperatuur moest verwachten. Een snel en voorspoedig begin!

Beide clubgenoten met wie ik samen gestart was wilden regelmatig even lopen, zodat ik uitgerust bij elke hindernis aankwam. Alles ging dan ook best wel soepel. Swingovers redelijk moeiteloos, apenhangen weinig moeite. Zelfs boogschieten ging super, en bij de stap-plankjes-lianen kreeg ik zelfs nog een compliment van de vrijwilliger voor hoe beheerst ik dat deed.

Bij die sprong vanaf 2 meter hoogte in het water mijn bril even aan een vrijwilliger overhandigd, maar omdat ik daarna druipnat op de touwbrug naar mijn voeten keek werd de bril toch weer erg nat 😂. Er zat sowieso meer water (doorwadingen enzo) in de run dan de afgelopen twee jaar. Maar alles ging soepeltjes en met de clubgenoten was het gezellig. Vijf hindernissen voor het einde haalden twee jeugdleden ons in, haha, trots dat ze waren! Die waren dan ook wel erg snel.

Bij de palletbrug struikelde ik en kwam érg gemeen het randje van de pallet tegen mijn scheenbeen gebotst. Auw!!! De eerste meters erna hinkepootte ik, maar al snel wou ik weer door. De kruipbuis was 1000x claustrofobischer dan het lange lange kruipnet er na, en toen waren we ook zomaar weer bij de eindhindernis!!!

Een run die erg weinig moeite kostte en vooral heel gezellig en leuk was dus!!

De Wrotrun voel ik als tussendoortje, het is een korte run en geen bandje om kwijt te raken dus dit is er echt eentje voor de lol. En zeker een leuke manier om koningsdag in te vullen. De bovenarm-klachten van vorige week waren zo goed als weg, maar hadden en passant wel mijn elleboog-klachten verergerd dus voor de zekerheid én ingetaped én brace.

De start was net als twee jaar geleden over heel veel grote containers klimmen. Dat ging een stuk makkelijker dan twee jaar geleden. Bij hindernis 3, touwswingover, nog een val door overmoed : de balk was vrij dik en ik kwam er net niet op met uitzetten dus ik dacht “ik schop wel even met mijn benen” maar daar lag ik kennelijk niet ver genoeg voor op de bank want ik kieperde gelijk achteruit en stortte van de balk. Oeps!

Maar landde netjes op mijn voeten en kon er ook wel om lachen. Bovendien daarna een stuk rennen, dus tijd zat om de schrik weer kwijt te raken. De tarzanzwaai vond ik supergoed gaan, niet te hard nadenken en hup. En ik denk dat ze bij de Wrotrun een speciale palletbrug hebben want net als twee jaar terug niét het water in gezakt, wat ik toch meestal wel heb bij zo’n waterdoorsteek….

Bij de vijvercombi lang wachten, en de apenhang zwiebelde gruwelijk heen en weer omdat de hele combi aan een kraan hing maar het ging eigenlijk heel goed. Aan de andere kant van het tussenstuk was weer een apenhang om er af te komen, maar die hing zo hoog!! Hoe kom ik daar? Heb toen een andere dame geholpen met een knietje om er in te komen, en toen het touw zakte omdat zij er in hing gauw het touw vastgepakt en -gehouden tot zij er uit was en toen kon ik er zomaar in.

Allerlei klauterdingetjes die heel goed gingen. Wel bij heel veel hindernissen een lange wachtrij, maar da’s stiekem ook wel fijn want zo heb je tijd zat om steeds weer op adem te komen! Ook dat balanceren met een stok ging weer super.

Het moeilijkste moment was toen ik over een balk moest en dan de apenhang in – maar de balk was voor mij zó hoog dat ik me niet zomaar omhoog kon drukken en ook niet met een sprongetje er op kwam. Toen mijn armen en benen er om heen geslagen en me er op pure kracht aan het apenhangtouw overheen getrokken. Niet charmant maar ach, ik was er! Bij het boogschieten keurig “raak” maar de pijl stuiterde doodleuk terug. Telde wel, vond de vrijwilliger, dus geen strafronde. En net als vorig jaar heb ik de laatste hindernis de strobalen bovenlangs gedaan, omdat ik de kruipgang onderlangs veeeeeeel te claustrofobisch vond!!

Maar al met al een leuke, zij het wat trage run met heerlijk weer en vooral tevreden over de apenhangen. Oh, en waar ik het meeste aan moet werken? Aan die hangende stokjes, want vóór ik met de tweede hand bij kon pakken gleed de eerste hand al weg en viel ik er uit….

Verslagje Norg

Nadat het me gister wél gelukt was de 12km trailrun te finishen de rest van die dag rustig aan gedaan. Desondanks gisteravond bekaf en een slecht nachtje zette ook geen zoden aan de dijk. Dus voelde me vanmorgen bagger. Maar ik wou het zéker nog wel gaan proberen!

De start was met strobalen en klauterkisten makkelijk, en de losse-net-swingover in het “moeras” kwam ik over door met mijn elleboog af te zetten op de paal. Na de eerste touw-swingover was er een vrijwilliger die vond dat ik het “niet efficiënt” deed en er op stond mij tips te geven. Sure, extra adempauze!! Apenhangen gingen goed.

Regelmatig waren er tussen de cijferbordjes nog swingovers zonder cijfers te vinden…. Dat zien we maar als bonus-hindernissen dan? Bij één van die swingovers was ik nog verontwaardigd: vrijwilliger vroeg “ben je er wel overheen geweest?”. Ik maakte er een grapje van, maar dacht “alles kost al veel meer moeite dan zou moeten, moet ik nou ook nog dingen twéé keer doen omdat jij niet staat op te letten?”. Gelukkig had een andere vrijwilliger het wél gezien.

Onder een schuine monkeybar naar boven vond ik best lastig: spijlen ver uit elkaar dus moest steeds bij- in plaats van doorpakken. Gelukkig daarna éérst staplussen vóór ik door moest naar lianen. Toen vond ik het al véél zwaarder dan het zou moeten zijn.

Bandje kwijtgeraakt bij een swingover van een autoband die aan een balk gebonden was en een touw er onder had. Meerdere keren geprobeerd en kwam weliswaar telkens een beetje verder maar nét niet genoeg. Ze vond het sneu voor me maar knipte (terecht) mijn bandje. Maar ik denk dat ik er ook als ik wél fit wasgeweest veel moeite mee had gehad. Gelukkig kwam twee hindernissen daarna pauze in de vorm van het kanoën. Dit keer niet in het water gevallen (al bleek ik wel achterstevoren in de kano gezeten te hebben, haha).

Sommige vrijwilligers zeiden “je ben toch je bandje kwijt, je mag wel doorlopen” als ze zagen hoe bekaf ik inmiddels was… Maar ik kom toch niet naar de run om dingen over te slaan? Maar toen kwam die lange laan met ál die combi’s. Apenhang met lianen. Enteren met apenhang over en onder de balken. Bij het eind van die laan deden mijn armen zó’n pijn. Voor het eerst dat ik zúlke keiharde onderarmen had… Wat ik op zich zie als iets positiefs: vroeger had mijn gripkracht alláng opgegeven voor ik last kon krijgen van mijn armen dus mijn grip wordt sterker!

Een vrijwilliger vroeg “vind je het nog een beetje leuk?” en ik realiseerde me “nou nee….”. En tja, doe ik het dan alleen omdat ik niet wil toegeven dat ik eigenlijk niet had moeten starten? Dus toen me maar afgemeld. En maar goed ook : toen ik bij de eindhindernis naar andere OBPers stond te kijken werd ik ook misselijk en bibberig. Dus goede keuze geweest om te stoppen (en nee, afzeggen vóór ik weet of het niet lukt is kennelijk nog te lastig). Nu de komende dagen toch alle sporten maar even schrappen en herstellen.

De start was sterk. Strategisch touw gekozen bij de swingover en een kruipnet is voor mij simpel : kop omlaag en gaan. Ik merkte wel dat mijn conditie niet zó was, maar de hindernissen gingen super en we konden de één na de ander afvinken : “wéér een verder!”. 😅 Okee, beetje nat bij de palletbrug maar wie zeurt daarover in dit schitterende weer??

Mijn vriendin was erg fanatiek, riep vaak al “Kom!” en begon te rennen terwijl ik nog in de hindernis hing maar daar hadden we samen veel lol om. Ik merkte al wel dat ik steeds meer moeite had haar bij te houden. Maar alle hindernissen gingen nog steeds prima, bij zowel enteren als triangels ook super ritme te pakken.

Toen hing ik nét in de apenhang toen de vrijwilliger iedereen tegenhield voor een wedstrijdloper. En puntjepuntje, die ging mijn touw in. Niet alleen nu bewegend touw, maar ook een snelle achter me. Denk dat ik in recordtijd door die apenhang gegaan ben!!

Maar tegen de tijd dat we bij de volgende apenhang waren had ik een piep in mijn oren. Een waarschuwingssignaal waarvan ik heb geleerd dat niet te negeren. Kwam aan het eind van die apenhang maar toen vier swingovers…. Totempaal was eitje maar “klosjestouw”? Lukte niet. En weer niet. En weer niet. 😬

Tegen die tijd stond ik echt te trillen op mijn benen. Ik gebaarde naar mijn vriendin die alles al gedaan had : “ga maar!!”. Maar ze zag het niet. Sneu, want frustrerend voor haar – het voelde alsof wel tachtig man haar inhaalden terwijl ze op mij wachtte. Maar ik had twee keuzes : bandje inleveren en achter mijn vriendin aan omwille van de tijd, of adem en kracht proberen te krijgen voor een nieuwe poging. En ik was egoïstisch genoeg om mijn bandje niet te willen inleveren

Uiteindelijk kwam ik er de 5e x overheen met een luid YESSSS!! 😃 En gelijk doorrennen, want mijn vriendin wou natuurlijk graag verder. Maar mijn conditie was nul. Tussen 6 en 7 km zag ik het niet meer zitten, ik was zooooo bekaf. Toevallig fietste er toen iemand langs die ik kende en mij een slok water aanbood, die ik dankbaar aannam.

Toen ik de lange apenhang had gehaald en nog steeds mijn bandje had wist ik : nu kan het bijna niet meer misgaan. 💪 Daarmee werd het weer een beetje okee, al was ik nog steeds kapot. Touwhindernis is altijd nat maar simpel, en bij het boogschieten schoot ik keurig in de 2e cirkel dus op naar de eindhindernis.

Daar nog een strenge jury die zag dat mijn voet de grond raakte bij het op het touw draaien vlak boven de grond, dus helemaal terug naar het begin 😫 maar toen waren we er bijna!! Dus yesssss mét bandje over de finish.

Na afloop wel misselijk en rubberbenen dus krentenbol, proteïneshake en magnesium naar binnen gewerkt, en toen gauw naar huis.

Ik kon dit natuurlijk ook wel verwachten zo na die griep maar had mezelf voorgehouden : proberen, en als het niét lukt weet je waar het door komt…

Vlak voor vertrek trok ik mijn schoenen stuk, argh, geen tijd om te schakelen dus met “verkeerde” schoenen en enigszins gestressed de auto in. Met drie clubgenoten richting Zwolle voor de Thorrun 5 km. Een taxibusje bracht ons van parkeerplaats naar de start.

Eén vriendin had gegrapt over haar zaag kwaliteiten dus toen bleek dat maar één per groep mocht zagen was ze het haasje. De eerste hindernisjes waren makkelijk (hahahahaha wacht dat roep ik nu wel, maar netje onderlangs was in december nog dramatisch! Maar ging nu heel goed dus, al het oefenen wierp zijn vruchten af). Clubgenote schoot mis (er mocht ook maar één per groep boogschieten) maar de vrachtwagenbandjes die we moesten flippen waren licht genoeg, had ik zelfs in mijn eentje kunnen doen.

Bij de gewone swingover schoot ik even in de paniek – mijn voet gleed beetje weg en mijn hoofd riep “zie je wel, verkeerde schoenen!!!”, de bandenswingover was eitje, bij touwladder hield een teamgenote hem even tegen en het slootoversteekje (steigerbuizen met dikke buis er overheen gebonden) was heel grappig!! De een vloog overal doorheen en de ander was erg fanatiek dus het tempo zat er goed in.

Leuke netklim bij de brug omhoog en ik ging super soepel de halfpipe op, zodat ik een vriendin een handje kon geven. Er was ook nog een grappige swingover met klosjes en ik weet nu dat dat balanceren met stok “klumperen” heet.

Oh wacht de lussencombi!!! Daar zat een bizarre schommel hindernis in : een o-vormig touw waar je in stond, flink zwaaide en op het hoogste punt moest je “springen” en het touw proberen verder te gooien langs de balk. Soms had ik de juiste timing, veel vaker niet 😬. Nog nooit zoiets tegengekomen.

Evenwichtsbalk snel maar goed over, zijdelings netje en toen… Euh, eerste sport monkeybar te hoog en ver. Kreeg tip van vrijwilliger hoe ik bij die eerste kwam en toen ging ie soepeltjes. Na een lastloopje leuke combi lussen-apenhang, en later nog een leuke combi lussen-net-balken, en toen waren we er al bijna.

Pallet swingover, hekklimmetje, net over het water (bovenlangs) en de eindhindernis was touwladder naar net en apenhang en toen mochten we alweer naar de bel!

Leuke afwisselende (en durf ik te zeggen makkelijke?) run met een leuk groepje met nogal verschillende niveaus 😅

Verslagje van de run van vandaag! Mét bandje over de finish (maar eerlijk is eerlijk: ook mét 1 voetje van een vrijwilliger).

Ik was gelijk in het begin al blij, nadat ik de start swingover vrij soepeltjes over ging en de hindernissen daarna ook heel lekker gingen.

Bij de swingover bij hindernis 6 heb ik vorig jaar (toen ik ziek was) zó geworsteld dat ik superblij was dat ik ook hier in één keer overheen was. Dat gaf bakken energie voor de hindernissen daarna. En zoete spekkies bij de verzorgingspost, haha!!

Bij de steigercombi was ik vorig jaar gestrand dus toen ik die voorbij was was ik helemaal happy (en stiekem opgelucht dat ik de korte touwtjes niet hoefde). Ook de doolhof-apenhang hield ik goed vol, ook al bewoog die raar vanwege andere mensen in de kruisende touwen… Bij de tarzanzwaai kwam ik de eerste keer niet tot aan het net, haha grabbelde in het niks. De tweede keer net goed beet en doorrrr.

Na een netje hoorde ik roepen en keek om. Auw, dat had ik beter niet kunnen doen want verstapte me op een uitstekende boomwortel. Gemeen in mijn enkel maar rennen kon ik gelukkig nog gewoon.

Toen een bijna-bandje kwijt ervaring : de lianen. Eerste keer dat ik er uit viel weet ik dat nog aan het feit dat ze aan een touw hingen (je dénkt dat je hoog pakt maar zakt vervolgens als je er met je gewicht aan gaat hangen) maar de tweede keer realiseerde ik me dat de gripkracht in mijn linkerhand er niet was. Wel 🤬 ik ga toch niet mijn bandje kwijtraken bij lianen ??? Daar ben ik juist goed in!! Na de vierde keer dat mijn linkerhand wegglipte en ik er uit viel even hardop en hartgrondig gevloekt (oeps) en de vijfde keer wist ik nét voor ik er uit zou vallen het eind te bereiken. Vijf keer lianen overnieuw kost even tijd dus daar werd ik ingehaald door twee clubgenoten, die bijna 20 minuten later gestart waren, haha.

Gelukkig voor mijn moeie handjes daarna veel rennen en weer wat “makkelijke” hindernissen (balkjes en spaanse ruiter) tot aan het swingover veldje. De brandweerslang swingover ging (na een extra keer beenklem) nog aardig soepel maar bij dikke touw swingover had ik ruzie met het dubbelgeslagen stuk (kon erbóven geen klem maken en erónder waren mijn benen te kort om ver genoeg uit te zetten). Bij de tweede poging hing ik al een tijdje te klungelen en te proberen toen ik een hand onder mijn voet kreeg van een vrijwilliger. Ik was het zat genoeg om niet te protesteren, haha, heb hem maar vriendelijk bedankt.

Toen was het verder rennen , nét mis schieten bij het boogschieten (maar 5 km hoefde alleen balk aan te tikken ipv swingover!) en richting eind. De binnenhindernis was een toegiftje, een makkelijke klauter voor de 5km, dus toen toch nog mét bandje over de finish!!!