Verslagje Norg

Nadat het me gister wél gelukt was de 12km trailrun te finishen de rest van die dag rustig aan gedaan. Desondanks gisteravond bekaf en een slecht nachtje zette ook geen zoden aan de dijk. Dus voelde me vanmorgen bagger. Maar ik wou het zéker nog wel gaan proberen!

De start was met strobalen en klauterkisten makkelijk, en de losse-net-swingover in het “moeras” kwam ik over door met mijn elleboog af te zetten op de paal. Na de eerste touw-swingover was er een vrijwilliger die vond dat ik het “niet efficiënt” deed en er op stond mij tips te geven. Sure, extra adempauze!! Apenhangen gingen goed.

Regelmatig waren er tussen de cijferbordjes nog swingovers zonder cijfers te vinden…. Dat zien we maar als bonus-hindernissen dan? Bij één van die swingovers was ik nog verontwaardigd: vrijwilliger vroeg “ben je er wel overheen geweest?”. Ik maakte er een grapje van, maar dacht “alles kost al veel meer moeite dan zou moeten, moet ik nou ook nog dingen twéé keer doen omdat jij niet staat op te letten?”. Gelukkig had een andere vrijwilliger het wél gezien.

Onder een schuine monkeybar naar boven vond ik best lastig: spijlen ver uit elkaar dus moest steeds bij- in plaats van doorpakken. Gelukkig daarna éérst staplussen vóór ik door moest naar lianen. Toen vond ik het al véél zwaarder dan het zou moeten zijn.

Bandje kwijtgeraakt bij een swingover van een autoband die aan een balk gebonden was en een touw er onder had. Meerdere keren geprobeerd en kwam weliswaar telkens een beetje verder maar nét niet genoeg. Ze vond het sneu voor me maar knipte (terecht) mijn bandje. Maar ik denk dat ik er ook als ik wél fit wasgeweest veel moeite mee had gehad. Gelukkig kwam twee hindernissen daarna pauze in de vorm van het kanoën. Dit keer niet in het water gevallen (al bleek ik wel achterstevoren in de kano gezeten te hebben, haha).

Sommige vrijwilligers zeiden “je ben toch je bandje kwijt, je mag wel doorlopen” als ze zagen hoe bekaf ik inmiddels was… Maar ik kom toch niet naar de run om dingen over te slaan? Maar toen kwam die lange laan met ál die combi’s. Apenhang met lianen. Enteren met apenhang over en onder de balken. Bij het eind van die laan deden mijn armen zó’n pijn. Voor het eerst dat ik zúlke keiharde onderarmen had… Wat ik op zich zie als iets positiefs: vroeger had mijn gripkracht alláng opgegeven voor ik last kon krijgen van mijn armen dus mijn grip wordt sterker!

Een vrijwilliger vroeg “vind je het nog een beetje leuk?” en ik realiseerde me “nou nee….”. En tja, doe ik het dan alleen omdat ik niet wil toegeven dat ik eigenlijk niet had moeten starten? Dus toen me maar afgemeld. En maar goed ook : toen ik bij de eindhindernis naar andere OBPers stond te kijken werd ik ook misselijk en bibberig. Dus goede keuze geweest om te stoppen (en nee, afzeggen vóór ik weet of het niet lukt is kennelijk nog te lastig). Nu de komende dagen toch alle sporten maar even schrappen en herstellen.