De Wrotrun voel ik als tussendoortje, het is een korte run en geen bandje om kwijt te raken dus dit is er echt eentje voor de lol. En zeker een leuke manier om koningsdag in te vullen. De bovenarm-klachten van vorige week waren zo goed als weg, maar hadden en passant wel mijn elleboog-klachten verergerd dus voor de zekerheid én ingetaped én brace.

De start was net als twee jaar geleden over heel veel grote containers klimmen. Dat ging een stuk makkelijker dan twee jaar geleden. Bij hindernis 3, touwswingover, nog een val door overmoed : de balk was vrij dik en ik kwam er net niet op met uitzetten dus ik dacht “ik schop wel even met mijn benen” maar daar lag ik kennelijk niet ver genoeg voor op de bank want ik kieperde gelijk achteruit en stortte van de balk. Oeps!

Maar landde netjes op mijn voeten en kon er ook wel om lachen. Bovendien daarna een stuk rennen, dus tijd zat om de schrik weer kwijt te raken. De tarzanzwaai vond ik supergoed gaan, niet te hard nadenken en hup. En ik denk dat ze bij de Wrotrun een speciale palletbrug hebben want net als twee jaar terug niét het water in gezakt, wat ik toch meestal wel heb bij zo’n waterdoorsteek….

Bij de vijvercombi lang wachten, en de apenhang zwiebelde gruwelijk heen en weer omdat de hele combi aan een kraan hing maar het ging eigenlijk heel goed. Aan de andere kant van het tussenstuk was weer een apenhang om er af te komen, maar die hing zo hoog!! Hoe kom ik daar? Heb toen een andere dame geholpen met een knietje om er in te komen, en toen het touw zakte omdat zij er in hing gauw het touw vastgepakt en -gehouden tot zij er uit was en toen kon ik er zomaar in.

Allerlei klauterdingetjes die heel goed gingen. Wel bij heel veel hindernissen een lange wachtrij, maar da’s stiekem ook wel fijn want zo heb je tijd zat om steeds weer op adem te komen! Ook dat balanceren met een stok ging weer super.

Het moeilijkste moment was toen ik over een balk moest en dan de apenhang in – maar de balk was voor mij zó hoog dat ik me niet zomaar omhoog kon drukken en ook niet met een sprongetje er op kwam. Toen mijn armen en benen er om heen geslagen en me er op pure kracht aan het apenhangtouw overheen getrokken. Niet charmant maar ach, ik was er! Bij het boogschieten keurig “raak” maar de pijl stuiterde doodleuk terug. Telde wel, vond de vrijwilliger, dus geen strafronde. En net als vorig jaar heb ik de laatste hindernis de strobalen bovenlangs gedaan, omdat ik de kruipgang onderlangs veeeeeeel te claustrofobisch vond!!

Maar al met al een leuke, zij het wat trage run met heerlijk weer en vooral tevreden over de apenhangen. Oh, en waar ik het meeste aan moet werken? Aan die hangende stokjes, want vóór ik met de tweede hand bij kon pakken gleed de eerste hand al weg en viel ik er uit….