In tijden niet zo pittig gehad bij een run, zowel qua warmte (28 graden, windstil) als qua gripkracht. Bandje niet weten te houden, maar veel dingen gehaald waarvan ik halverwege écht dacht dat ik er uit zou gaan vallen, dus toch heel tevreden.

Bij de warming up voelde ik mijn achillespees al, dus deze run maar rustig aan doen… Starten met zagen, en toen waren we op weg. Banden onderlangs vind ik altijd zwaar: ik ben niet lang genoeg om soepel drié banden te kunnen pakken, dus hangen in twee en telkens opnieuw gang zetten om de zwaai naar de volgende te kunnen halen. Duurde lang, en de eindbalk was ver weg, dus koste me véél moeite om me er op te worstelen. Direct er na lianen (jeetje wat zaten er veel lianen in deze run) en toen deden mijn onderarmen al zóveel pijn…. Bandje kwijt bij de dikke-touw-swingover die daarna kwam.

Hele steile catcrawl omhoog/omlaag over een sloot en toch wel een teleurstelling dat het “klimrek” wat ik in de hindernissen lijst had zien staan ónderlangs genomen moest worden, met spijlen die ver uit elkaar lagen en flink afzetten vereisten voor mij om de volgende te kunnen bereiken.

Gelukkig veel water hier. Onderweg, waar zelfs mensen die langs de route woonden extra waterposten hadden gemaakt, en waar vrijwilligers je wel nat wilden spuiten, maar ook in de hindernissen. Over-onder in het water is heerlijk verkoelend!!

Even hulp gehad bij de spaanse ruiter. Over de hoge balk en dan landen op de lage balk, was de opdracht, maar ik was te klein dus een man uit de baan náást mij zorgde voor een steuntje/tussenstap om veilig naar beneden te komen. Bij de waterpost vóór de selfmade apenhang trilden mijn handen al helemaal, dus toen bleek dat 5km ook gewóne apenhang mocht besloot ik het niet te uitdagend te maken.

In de hitte begon ik aardig vocht vast te houden dus dikke zere vingers. Lianen lukten nog maar de combi met pakplank was me te veel. Officieel moest hele combi opnieuw, maar ik was bandje tóch al kwijt dus besloot door te lopen. Flink schudden met de armen. Suppen was veel te kort naar mijn zin, haha. Daarna weer over-onder maar nu een meter boven de grond en met de balken zoooo ver uit elkaar. Uiteindelijk manier gevonden door vanonder de balk beide enkels op volgende balk te gooien, hoofd tegen de balk waar ik onder hing en me dan met nek-en-schouderkracht omhoog duwen om op de volgende balk te komen. Pffff daarna wel een extra pauze genomen.

Na de schotten (omg de tweede was zó hoog dat ik vanuit stand niet bij de rand kon komen) en een trailer met kisten een kraanhindernis/zwaai. Ik zag tot hoe hoog het touw nat was en vreesde met grote vreze maar zwaaide zó over het water! Bij hele lange apenhang was het druk en mocht ik van de jury ook palletbrug doen, dus daarvoor gekozen gezien de vingertjes… Al heel blij dat dingen als monkeybar en zo nog goed gingen.

Heeeeel fijn dat wij de afgelopen snikhete trainingen vanuit het water omhoog geklommen zijn want nu had ik dit recent geoefend. Zes jongelui ingehaald bij het omhoogklimmen bij de waterhindernis, terwijl zij hannesten met het touw! Maar dat ik inmiddels aardig stuk was was me kennelijk aan te zien, want de duikerspak-EHBOër kwam aan het eind van de hindernis vragen of ik nog wel naar de kant toe kon zwemmen, oeps…

Nog éven verkeerd geland na de touw-swingover (met de zere voet ook nog) en toen op naar de eindcombi: net, apenhang, lianen en triangels. Die helemaal gehaald (okee met twee rustbalk pauzes) dus erg tevreden. En toen werd een kwartiertje later mijn naam omgeroepen : er bleken maar twee dames in mijn categorie meegedaan te hebben, en ik was dus tweede geworden, haha! Stiekem wel grappig.

Ondanks dat ik me van te voren helemaal had opgehyped van “die swingover gaat me nu lukken” helaas toch geblokkeerd bovenop die dikke balk. Maar de Wrotrun kent alleen bandjes voor de wedstrijd categorie, dus mocht ik gewoon verder. En verder was het een heerlijke run. Net- en banden-swingovers kan ik prima, helaas was er dit jaar geen touw-swingover. Bij de tarzanzwaai een extra rondje om mijn as gedraaid waardoor het grijpen van het net wat raar ging, haha, maar wel gelukt. De palletbrug bij Wrotrun is een van de makkelijkste in de sport denk ik, ben daar nog elk jaar zonder valpartij overheen gekomen. Bij de waterhindernis eigenlijk met heel weinig moeite met inklimtouw in de apenhang gekomen, maar eenmaal in die best lange apenhang begon mijn touw al snel verschrikkelijk te deinen : een 8 km dame kwam vliegensvlug achter me aan. Tja, die moest dus even wachten want zó snel kon ik niet. Zeker niet als het zo beweegt, haha.

Toen had ik halverwege wél flink last van mijn armen, maar hoera: daar kwam mijn geheime wapen! Een klein kindje wiens mama al aan de overkant was en papa er nog niet was. “Misschien kan die mevrouw je even in het touw helpen?”. Kiddo’s zijn mijn geheime toverdrank, ik was snel afgeleid van mijn vermoeidheid en hielp de kiddo het touw in, waarna ik zelf ondanks de onderarmen de overkant ook droog bereikte.

Verder maar één hindernis niet gelukt, dat waren de klompjes waar ik niet eens halverwege kwam…. Maar alle andere dingen gingen heel lekker : netjes, apenhangetjes, totempaal. Ook nog raak geschoten met boogschieten. En waar ik het meest trots op was : de reeks ring – kort touwtje – iets langer touwtje – kartbandje – ring waar ik de vorige twee edities vol uit gekletterd ben heb ik nu helemaal gehaald. Daarna alleen nog slackline en eindhindernis (waar ik toch écht voor de makkelijke koos want zag wéér die rottige klompjes in de moeilijke kant). Heerlijk weer er bij, wat wil een mens nog meer!

Wat had ik géén zin in deze run! Sinds een tijdje heb ik een mentaal blok voor de swingover, hij lukt me niet meer. En de Stertilrun begint met een swingover, dus ik zag er flink tegenop. Met een vriendin die in dezelfde startgroep zat sprak ik af dat als zij me even hielp bij de swingover door het touw strak te trekken, ik haar zou helpen bij het kruipnet. Zo gezegd zo gedaan, en zo hoefde ik niet gelijk bij de éérste hindernis voor alle publiek het bandje in te leveren. Daarna het kruipnet door, wat netjes, een modderspoor en een pallet swingover tot ik vastliep bij de budgy swingover…. Ik hing er te klooien en bedacht me toen : “dit ga ik mezelf niet aandoen, ik doe deze sport voor mijn lol!”. Daarom bandje ingeleverd en toen verder gerend : het was mooi weer en er waren genoeg hindernissen die ik wél kon doen!

Dus lekker de helling afgegleden, lekker klauteren en klimmen en warempel zonder vallen de palletbrug over! Alle klim dingen gingen natuurlijk prima, en ik kreeg complimenten van de vrijwilliger bij enteren over hoe soepel ik dat deed. Ringen gingen super, de apenhangen ook. Apenhangen onder de balk was zwaar maar ik ging er snel doorheen en kreeg ook daar een compliment : “Daar kan de jeugd nog wat van leren!” (“Zoals ik”, zei een jonge knul die zich er net met héél veel moeite weer opgeworsteld had). Bij het swingoverstraatje géén dunne-net-swingover gedaan, waar ik vorig jaar zo mee worstelde, en na een korte poging ook de knoopjestouw swingover laten zitten. Met totempalen heb ik nooit problemen. Nog meer apenhangen, nog meer klauterpartijen. De duikelstangen waren behoorlijk hoog dus af en toe gebruik gemaakt van de bomen waar ze aan vast zaten. Toen nog de kraan-hindernis en toen waren we alweer op het eind-veld. De slinger ging goed, en daarna nog energie voor de hele rest van de hindernis, die beter ging dan vorig jaar.

Al met al ging ik na het inleveren van het bandje voor een fijne run – en die had ik! Tot het eind kunnen blijven lachen, en dus heel tevreden over alle andere hindernissen.

De Thorrun in Zwolle deed ik net als vorig jaar met een groep. Na het zagen de starthindernissen, en zowel apenhang als net onderlangs gingen een stuk makkelijker dan vorig jaar, wat erg fijn was. Vorig jaar deed ik de bandensleep, dit keer pakten twee anderen onze band en hoefde ik er alleen maar achteraan te lopen. Grote hilariteit bij mijn boogschieten, toen ik de boog zó strak aantrok dat de pijl er aan de verkeerde kant weer afviel. Gelukkig was de “straf” voor misschieten alleen het flippen van een vrachtwagenband, wat ik niet moeilijk vond.

Na het swingoverstraatje (bij de gewone swingover wat hulp gehad) en een oversteek klommen we via een net het viaduct op, om door het industrieterrein richting de halfpipe te rennen. Die vind ik altijd erg leuk. Met kruipnetjes heb ik nooit problemen en ik wist van vorig jaar nog hoe ik in de vrij hoge monkeybar kon komen via de paal. Na een lastloopje een combi die lastiger léék dan hij was : ik bleek de overstap van staplussen naar apenhang vrij soepel te kunnen maken. In bijlwerpen (met lichte plastic bijltjes) bleek ik erg slecht, maar ook hier viel de “straf” mee met een extra rondje rennen. Na een netklim en een pallet-swingover (mijn favoriete swingover) kwamen we alweer op het terrein aan. Met een net over de sloot en de eindhindernis bleek ten opzichte van vorig jaar makkelijker. Ergens ook wel jammer… Maar we kunnen terugkijken op een gezellige run met best goed weer!

Naast het feit dat ik wekenlang nauwelijks getraind had, was ik vannacht nog mensen naar hotels aan het taxiën en de feestzaal aan het opruimen na het feest van mijn ouders en kwam ik pas half 3 thuis. Dus ik begon niet op mijn best aan de run, haha. Maar het doel was simpel : een run zonder paniek, na vorig jaar zo’n rotervaring in Groningen….

Dus ik ging er redelijk ontspannen in. Warming up ging goed, en ik was mooi weg. De vrijwilliger bij hindernis 3, waar het vorig jaar mis ging, herkende mij van het moeizame vorige jaar en riep “hee, je bent weer teruggekomen!”. En dit keer kon ik het eind van de hindernis bereiken met een smile en enthousiast reageren.

Bij hindernis 8, toen ik voor de zoveelste keer geen grip kreeg op het klei-glibber-touw begon ik te stressen, en besloot mijn bandje in te leveren en de run te doen “voor de fun”. Doen wat lukt, en vrede hebben met wat niet lukt. Goeie keus, want de hindernissen daarna gingen goed. Monkeybar natuurlijk vaak goed voor mijn zelfvertrouwen. Wel mis geschoten met boogschieten, maar dat mocht de pret niet drukken.

Dubbele balk swingover niet gelukt, wát een dikke balken en ik kon de tweede alleen aantikken. Hindernis later kon ik na het apenhangen keurig op het touw draaien, yesss – en deed toen ik bij het afdalen van de schuine balken wand iets mis met mijn knieschijf…. Géén idee wat ik deed, maar deed geméén zeer. Dus daarna eerst wandelen, en even niet rennen.

Balkjes onderlangs was meer takken onderlangs, hihi, maar wel gelukt. De horden waren zoooo hoog, niks springen zoals bij De Knipe : ik had de bomen ernaast nodig om er overheen te klauteren! Bij touwtjes zijwaarts onderlangs was er een kind wat voordrong en haar koppelmeisje toeriep : “je moet er gewoon tussen dringen!”. Lef hoor, haha. Schuin wandje ging zoooo goed. Maar triangels vanaf spekglad inklimtouw wou voor geen meter… Oh en we mochten kanoën!! Altijd leuk.

Bij de eindhindernissen riep een vriendin mij tips toe die voor langere mensen waarschijnlijk heel effectief zouden zijn 😂 maar bij mij mislukten. En aan het einde moest ik de triangels opnieuw doen toen ik misgreep. Maar tweede keer ging prima dus binnen, wél weer gedaan al is het zonder bandje.

Een groepsrun met twee clubgenoten en twee dames die ik niet kende van een andere club. De start ging heel goed, ik had bij de eerste startgroepen een supergoede tactiek gezien voor de vlotten dus we kwamen droog over. Direct daarna de eerste klimhindernis en de eerste kennismaking met hoe streng en soms ongezellig de vrijwilligers waren…

Maar de hindernissen gingen super. Keek wel even raar toen we na ringen een monkeybar “sideways” kregen, maar dat ik die desondanks haalde was een opsteker. Jammer genoeg geen zon bij al die slootjes, maar het water was niet koud en met rustig rennen tussendoor bleven we goed warm. Mijn voet – extra ingetapet – hield zich prima.

Even worstelen bij de waterhindernis waar ik na apenhang-onder-balk er te vroeg uit zou en dus even moest knoeien om alsnog over de balk te komen, maar ook dat lukte. Daar nog een “reddingsactie” gedaan : teamgenote viel uit de band, maar bleef ondersteboven met haar been in de band hangen en met haar hoofd in het water, dus ik sprong gauw terug het water in om haar te ondersteunen zodat ze haar voet uit de band kon halen.

Tokkelbaantje was leuk, triangels daarna vanuit die containers ook leuk al moest ik eerst slingeren omdat ik niet gelijk bij de tweede triangel kon (wel supergoede grip die dingen!). Mijn schuiftonnetje over het water liep vast (!) maar ik kreeg hem plat liggend op de buis weer vlot getrokken…

Toen de lange apenhang, pffff ben ik er al bijna?? Aan het eind terwijl ik een beenklem zou maken in het daaltouw glipten mijn vingers van het apenhangtouw los dus stortte ik naar beneden. In een reflex trok ik mijn geblesseerde voet op….. Zodat al mijn gewicht op de andere voet kwam en ik accuut door mijn “goede” voet zwikte. Iemand die ik niet kende had een foto gemaakt nét toen ik kletterde en kwam dat enthousiast vertellen. Ze vroeg om mijn mailadres zodat ze hem kon sturen, haha!

Bij die hindernis trouwens nog weggestuurd door een vrijwilliger. Ik zag Eveline ook in de apenhang en schreeuwde aanmoedigingen naar haar – maar stond niet netjes in de rij van mijn eigen team en mocht kennelijk niet op het lege stuk bij háár lijn staan. Pfff….

Anyways, daarna ging die gezwikte voet steeds meer in de weg zitten. Zeker bij hindernissen zoals die brancard door de sloot, waar elke stap instabiel was. Maar ook bij het hardlopen soms gemene scheuten. Toen ik zelfs bij een simpele netklim last kreeg ging ik me wel zorgen maken. De kartbandjes niet gehaald maar dat had meer te maken met mijn vingers – kartbandjes zijn rotdingen! Oh vergeten : ik was de enige van mijn team die over die paalklim heen kwam, ging heel soepel dus dat was fijn. Oh ja en ook blij met het netje onderlangs!

Maar voetklem deed pijn en de swingovers gingen dus niet. De lange combi nog wel begonnen maar niet afgemaakt, en de staplussen + swingover pyramide aan het eind naast de tobbes niet meer gedaan. “Heel verstandig” vond mijn clubgenoot die al een paar hindernissen aangaf dat ik beter kon stoppen, en dat was het ook wel MAAR IK VOND HET NIET LEUK en werd dus wat emotioneel….

Voor de kick de glijbaan nog wel gedaan, maar toch een domper op mijn feestvreugde dat ik de laatste hindernissen niet of nauwelijks gedaan heb ondanks een sterke start. Maar goed, wat gebeurd is is gebeurd, en het was verder wél een leuke run!

We startten met zagen, wat boven verwachting goed ging!! Stiekem trots. Daarna het water in, en van het wekelijkse zwemmen wist ik al wat ik qua temperatuur moest verwachten. Een snel en voorspoedig begin!

Beide clubgenoten met wie ik samen gestart was wilden regelmatig even lopen, zodat ik uitgerust bij elke hindernis aankwam. Alles ging dan ook best wel soepel. Swingovers redelijk moeiteloos, apenhangen weinig moeite. Zelfs boogschieten ging super, en bij de stap-plankjes-lianen kreeg ik zelfs nog een compliment van de vrijwilliger voor hoe beheerst ik dat deed.

Bij die sprong vanaf 2 meter hoogte in het water mijn bril even aan een vrijwilliger overhandigd, maar omdat ik daarna druipnat op de touwbrug naar mijn voeten keek werd de bril toch weer erg nat 😂. Er zat sowieso meer water (doorwadingen enzo) in de run dan de afgelopen twee jaar. Maar alles ging soepeltjes en met de clubgenoten was het gezellig. Vijf hindernissen voor het einde haalden twee jeugdleden ons in, haha, trots dat ze waren! Die waren dan ook wel erg snel.

Bij de palletbrug struikelde ik en kwam érg gemeen het randje van de pallet tegen mijn scheenbeen gebotst. Auw!!! De eerste meters erna hinkepootte ik, maar al snel wou ik weer door. De kruipbuis was 1000x claustrofobischer dan het lange lange kruipnet er na, en toen waren we ook zomaar weer bij de eindhindernis!!!

Een run die erg weinig moeite kostte en vooral heel gezellig en leuk was dus!!

De Wrotrun voel ik als tussendoortje, het is een korte run en geen bandje om kwijt te raken dus dit is er echt eentje voor de lol. En zeker een leuke manier om koningsdag in te vullen. De bovenarm-klachten van vorige week waren zo goed als weg, maar hadden en passant wel mijn elleboog-klachten verergerd dus voor de zekerheid én ingetaped én brace.

De start was net als twee jaar geleden over heel veel grote containers klimmen. Dat ging een stuk makkelijker dan twee jaar geleden. Bij hindernis 3, touwswingover, nog een val door overmoed : de balk was vrij dik en ik kwam er net niet op met uitzetten dus ik dacht “ik schop wel even met mijn benen” maar daar lag ik kennelijk niet ver genoeg voor op de bank want ik kieperde gelijk achteruit en stortte van de balk. Oeps!

Maar landde netjes op mijn voeten en kon er ook wel om lachen. Bovendien daarna een stuk rennen, dus tijd zat om de schrik weer kwijt te raken. De tarzanzwaai vond ik supergoed gaan, niet te hard nadenken en hup. En ik denk dat ze bij de Wrotrun een speciale palletbrug hebben want net als twee jaar terug niét het water in gezakt, wat ik toch meestal wel heb bij zo’n waterdoorsteek….

Bij de vijvercombi lang wachten, en de apenhang zwiebelde gruwelijk heen en weer omdat de hele combi aan een kraan hing maar het ging eigenlijk heel goed. Aan de andere kant van het tussenstuk was weer een apenhang om er af te komen, maar die hing zo hoog!! Hoe kom ik daar? Heb toen een andere dame geholpen met een knietje om er in te komen, en toen het touw zakte omdat zij er in hing gauw het touw vastgepakt en -gehouden tot zij er uit was en toen kon ik er zomaar in.

Allerlei klauterdingetjes die heel goed gingen. Wel bij heel veel hindernissen een lange wachtrij, maar da’s stiekem ook wel fijn want zo heb je tijd zat om steeds weer op adem te komen! Ook dat balanceren met een stok ging weer super.

Het moeilijkste moment was toen ik over een balk moest en dan de apenhang in – maar de balk was voor mij zó hoog dat ik me niet zomaar omhoog kon drukken en ook niet met een sprongetje er op kwam. Toen mijn armen en benen er om heen geslagen en me er op pure kracht aan het apenhangtouw overheen getrokken. Niet charmant maar ach, ik was er! Bij het boogschieten keurig “raak” maar de pijl stuiterde doodleuk terug. Telde wel, vond de vrijwilliger, dus geen strafronde. En net als vorig jaar heb ik de laatste hindernis de strobalen bovenlangs gedaan, omdat ik de kruipgang onderlangs veeeeeeel te claustrofobisch vond!!

Maar al met al een leuke, zij het wat trage run met heerlijk weer en vooral tevreden over de apenhangen. Oh, en waar ik het meeste aan moet werken? Aan die hangende stokjes, want vóór ik met de tweede hand bij kon pakken gleed de eerste hand al weg en viel ik er uit….

Verslagje Norg

Nadat het me gister wél gelukt was de 12km trailrun te finishen de rest van die dag rustig aan gedaan. Desondanks gisteravond bekaf en een slecht nachtje zette ook geen zoden aan de dijk. Dus voelde me vanmorgen bagger. Maar ik wou het zéker nog wel gaan proberen!

De start was met strobalen en klauterkisten makkelijk, en de losse-net-swingover in het “moeras” kwam ik over door met mijn elleboog af te zetten op de paal. Na de eerste touw-swingover was er een vrijwilliger die vond dat ik het “niet efficiënt” deed en er op stond mij tips te geven. Sure, extra adempauze!! Apenhangen gingen goed.

Regelmatig waren er tussen de cijferbordjes nog swingovers zonder cijfers te vinden…. Dat zien we maar als bonus-hindernissen dan? Bij één van die swingovers was ik nog verontwaardigd: vrijwilliger vroeg “ben je er wel overheen geweest?”. Ik maakte er een grapje van, maar dacht “alles kost al veel meer moeite dan zou moeten, moet ik nou ook nog dingen twéé keer doen omdat jij niet staat op te letten?”. Gelukkig had een andere vrijwilliger het wél gezien.

Onder een schuine monkeybar naar boven vond ik best lastig: spijlen ver uit elkaar dus moest steeds bij- in plaats van doorpakken. Gelukkig daarna éérst staplussen vóór ik door moest naar lianen. Toen vond ik het al véél zwaarder dan het zou moeten zijn.

Bandje kwijtgeraakt bij een swingover van een autoband die aan een balk gebonden was en een touw er onder had. Meerdere keren geprobeerd en kwam weliswaar telkens een beetje verder maar nét niet genoeg. Ze vond het sneu voor me maar knipte (terecht) mijn bandje. Maar ik denk dat ik er ook als ik wél fit wasgeweest veel moeite mee had gehad. Gelukkig kwam twee hindernissen daarna pauze in de vorm van het kanoën. Dit keer niet in het water gevallen (al bleek ik wel achterstevoren in de kano gezeten te hebben, haha).

Sommige vrijwilligers zeiden “je ben toch je bandje kwijt, je mag wel doorlopen” als ze zagen hoe bekaf ik inmiddels was… Maar ik kom toch niet naar de run om dingen over te slaan? Maar toen kwam die lange laan met ál die combi’s. Apenhang met lianen. Enteren met apenhang over en onder de balken. Bij het eind van die laan deden mijn armen zó’n pijn. Voor het eerst dat ik zúlke keiharde onderarmen had… Wat ik op zich zie als iets positiefs: vroeger had mijn gripkracht alláng opgegeven voor ik last kon krijgen van mijn armen dus mijn grip wordt sterker!

Een vrijwilliger vroeg “vind je het nog een beetje leuk?” en ik realiseerde me “nou nee….”. En tja, doe ik het dan alleen omdat ik niet wil toegeven dat ik eigenlijk niet had moeten starten? Dus toen me maar afgemeld. En maar goed ook : toen ik bij de eindhindernis naar andere OBPers stond te kijken werd ik ook misselijk en bibberig. Dus goede keuze geweest om te stoppen (en nee, afzeggen vóór ik weet of het niet lukt is kennelijk nog te lastig). Nu de komende dagen toch alle sporten maar even schrappen en herstellen.

De start was sterk. Strategisch touw gekozen bij de swingover en een kruipnet is voor mij simpel : kop omlaag en gaan. Ik merkte wel dat mijn conditie niet zó was, maar de hindernissen gingen super en we konden de één na de ander afvinken : “wéér een verder!”. 😅 Okee, beetje nat bij de palletbrug maar wie zeurt daarover in dit schitterende weer??

Mijn vriendin was erg fanatiek, riep vaak al “Kom!” en begon te rennen terwijl ik nog in de hindernis hing maar daar hadden we samen veel lol om. Ik merkte al wel dat ik steeds meer moeite had haar bij te houden. Maar alle hindernissen gingen nog steeds prima, bij zowel enteren als triangels ook super ritme te pakken.

Toen hing ik nét in de apenhang toen de vrijwilliger iedereen tegenhield voor een wedstrijdloper. En puntjepuntje, die ging mijn touw in. Niet alleen nu bewegend touw, maar ook een snelle achter me. Denk dat ik in recordtijd door die apenhang gegaan ben!!

Maar tegen de tijd dat we bij de volgende apenhang waren had ik een piep in mijn oren. Een waarschuwingssignaal waarvan ik heb geleerd dat niet te negeren. Kwam aan het eind van die apenhang maar toen vier swingovers…. Totempaal was eitje maar “klosjestouw”? Lukte niet. En weer niet. En weer niet. 😬

Tegen die tijd stond ik echt te trillen op mijn benen. Ik gebaarde naar mijn vriendin die alles al gedaan had : “ga maar!!”. Maar ze zag het niet. Sneu, want frustrerend voor haar – het voelde alsof wel tachtig man haar inhaalden terwijl ze op mij wachtte. Maar ik had twee keuzes : bandje inleveren en achter mijn vriendin aan omwille van de tijd, of adem en kracht proberen te krijgen voor een nieuwe poging. En ik was egoïstisch genoeg om mijn bandje niet te willen inleveren

Uiteindelijk kwam ik er de 5e x overheen met een luid YESSSS!! 😃 En gelijk doorrennen, want mijn vriendin wou natuurlijk graag verder. Maar mijn conditie was nul. Tussen 6 en 7 km zag ik het niet meer zitten, ik was zooooo bekaf. Toevallig fietste er toen iemand langs die ik kende en mij een slok water aanbood, die ik dankbaar aannam.

Toen ik de lange apenhang had gehaald en nog steeds mijn bandje had wist ik : nu kan het bijna niet meer misgaan. 💪 Daarmee werd het weer een beetje okee, al was ik nog steeds kapot. Touwhindernis is altijd nat maar simpel, en bij het boogschieten schoot ik keurig in de 2e cirkel dus op naar de eindhindernis.

Daar nog een strenge jury die zag dat mijn voet de grond raakte bij het op het touw draaien vlak boven de grond, dus helemaal terug naar het begin 😫 maar toen waren we er bijna!! Dus yesssss mét bandje over de finish.

Na afloop wel misselijk en rubberbenen dus krentenbol, proteïneshake en magnesium naar binnen gewerkt, en toen gauw naar huis.

Ik kon dit natuurlijk ook wel verwachten zo na die griep maar had mezelf voorgehouden : proberen, en als het niét lukt weet je waar het door komt…