De start was sterk. Strategisch touw gekozen bij de swingover en een kruipnet is voor mij simpel : kop omlaag en gaan. Ik merkte wel dat mijn conditie niet zó was, maar de hindernissen gingen super en we konden de één na de ander afvinken : “wéér een verder!”. 😅 Okee, beetje nat bij de palletbrug maar wie zeurt daarover in dit schitterende weer??

Mijn vriendin was erg fanatiek, riep vaak al “Kom!” en begon te rennen terwijl ik nog in de hindernis hing maar daar hadden we samen veel lol om. Ik merkte al wel dat ik steeds meer moeite had haar bij te houden. Maar alle hindernissen gingen nog steeds prima, bij zowel enteren als triangels ook super ritme te pakken.

Toen hing ik nét in de apenhang toen de vrijwilliger iedereen tegenhield voor een wedstrijdloper. En puntjepuntje, die ging mijn touw in. Niet alleen nu bewegend touw, maar ook een snelle achter me. Denk dat ik in recordtijd door die apenhang gegaan ben!!

Maar tegen de tijd dat we bij de volgende apenhang waren had ik een piep in mijn oren. Een waarschuwingssignaal waarvan ik heb geleerd dat niet te negeren. Kwam aan het eind van die apenhang maar toen vier swingovers…. Totempaal was eitje maar “klosjestouw”? Lukte niet. En weer niet. En weer niet. 😬

Tegen die tijd stond ik echt te trillen op mijn benen. Ik gebaarde naar mijn vriendin die alles al gedaan had : “ga maar!!”. Maar ze zag het niet. Sneu, want frustrerend voor haar – het voelde alsof wel tachtig man haar inhaalden terwijl ze op mij wachtte. Maar ik had twee keuzes : bandje inleveren en achter mijn vriendin aan omwille van de tijd, of adem en kracht proberen te krijgen voor een nieuwe poging. En ik was egoïstisch genoeg om mijn bandje niet te willen inleveren

Uiteindelijk kwam ik er de 5e x overheen met een luid YESSSS!! 😃 En gelijk doorrennen, want mijn vriendin wou natuurlijk graag verder. Maar mijn conditie was nul. Tussen 6 en 7 km zag ik het niet meer zitten, ik was zooooo bekaf. Toevallig fietste er toen iemand langs die ik kende en mij een slok water aanbood, die ik dankbaar aannam.

Toen ik de lange apenhang had gehaald en nog steeds mijn bandje had wist ik : nu kan het bijna niet meer misgaan. 💪 Daarmee werd het weer een beetje okee, al was ik nog steeds kapot. Touwhindernis is altijd nat maar simpel, en bij het boogschieten schoot ik keurig in de 2e cirkel dus op naar de eindhindernis.

Daar nog een strenge jury die zag dat mijn voet de grond raakte bij het op het touw draaien vlak boven de grond, dus helemaal terug naar het begin 😫 maar toen waren we er bijna!! Dus yesssss mét bandje over de finish.

Na afloop wel misselijk en rubberbenen dus krentenbol, proteïneshake en magnesium naar binnen gewerkt, en toen gauw naar huis.

Ik kon dit natuurlijk ook wel verwachten zo na die griep maar had mezelf voorgehouden : proberen, en als het niét lukt weet je waar het door komt…