Die eerste hele zware dikkebalk swingover kostte me meerdere pogingen, maar was wel héél trots dat ik er kwam. De tweede balkswingover ook een keer of 5/6 opnieuw moeten proberen.
Na hindernis 3 (swingover naar lange apenhang) moest ik al minutenlang zitten omdat ik zo licht in mijn hoofd werd.
Na die 2e balk swingover waren mijn armen dood en stonden de tranen in mijn ogen.
Met héél veel moeite mét bandje tot combihindernis 9 gekomen, toen stond ik letterlijk te trillen op mijn benen. Toen ik er ondanks rusten en opnieuw proberen uitdonderde heb ik bandje ingeleverd en ben teruggelopen…. Het wou niet meer.
Balen maar toch beter zo. Puntje bij paaltje doe ik het nog steeds voor mijn lol 😅 en lol is als het zwaar maar haalbaar is. Zo voelde het nu niet meer .
Zonder bandje over de finish, maar slechts twéé hindernissen niet gelukt!!
Bandje kwijtgeraakt bij de tweede touw-swingover. Dat touw was zoooooo glad, mijn voeten gleden er als zeep langs en ik kon bovenaan dus onvoldoende afzetten. Na derde poging bandje ingeleverd. Was gelukkig niet de enige, veel mensen gleden daar weg. Nog nooit zo’n glibbertouw meegemaakt.
Tweede gemiste hindernis was bij de eerste triangels. Daar moest je ook met touw in maar daar kreeg ik met hánden al geen grip. Langere mensen pakten dan gewoon de eerste triangel maar daar kon ik niet bij. Toen ik uit een hindernis later viel nog per ongeluk een vriendin geraakt, oeps…
Voor de rest álles gelukt!!! Die zijdelings onder balken en touwen door waren zwaar, maar gingen ook goed. Boogschieten gewoon raak geschoten !
Het meest trots op de eindhindernis. Hélemaal gedaan, zonder de grond te raken!! Was ook voor het eerst dat ik triangels heb gehaald in een wedstrijd.
Ik durf te stellen dat als het niet zo gruwelijk glad was geweest door de modderzooi kleigrond, en de touwen bij die 2 hindernissen dus niet net zeep waren geweest ik een kans had gehad om mét bandje te finishen!! 💪
Een “fun-run” was dit, maar toch nog wel een behoorlijk pittige! Het was een rondje van ongeveer 5 km met hindernissen rond de Groene Ster.
Op één of andere manier is het verslag hiervan niet bewaard gebleven, maar ik weet dat ik het behoorlijk pittig vond. Geworsteld met de gewone en de touwladder-swingover. Er was een superlastige hindernis waarbij je een net onderlangs moet, maar het hing te hoog voor mij om beet te pakken. Supertrots dat ik er via een touw tóch in wist te komen, maar de triangels die er op volgden haalde ik niet meer.
Onderweg mijn trainer nog tegengekomen, die de route langs fietste en deze foto gemaakt heeft. Gelukkig had deze run geen bandje (daar had ik hem ook op uitgezocht) want dat was ik zeker kwijt geraakt hier. De self-made swingover nog wel geprobeerd maar hoe dan?? Maar de eindhindernis wel weer gehaald.
Omdat één van de begeleiders van een kindergroepje bij de Londenhelrun niet kon, werd ik gevraagd om te begeleiden. Allemaal jeugd van onze vereniging, dus ik zei ja.
Er waren 3 OBP teams en ik kreeg een groepje van 4 jongens toegewezen. Bij de eerste 5 hindernissen liepen alle groepen samen. Toen concentreerde ik me vooral op kids die achterbleven : kinderen die het eng vonden, of het niet bij konden houden of hoogtevrees hadden. Want met dat soort kids heb ik altijd veel geduld en het is goed voor hun zelfvertrouwen als kids iets engs tóch (met hulp) gedaan hebben.
Dus toen ik na anderhalve kilometer als eerste begeleider uit de gracht kwam en die vier van mij zo ongeveer sméékten om verder te mogen rennen dacht ik “pffff wie heeft dat bedacht, dat ik de fanatiekelingen zou krijgen? “
Maar van de overdosis fanatisme en enthousiasme van mijn groepje werd ik wel vrolijk ! Een van de jongens had het zwaar vanwege zijn schoenen maar allemaal hebben ze álles geprobeerd en gedaan!! Ik hou van zo’n instelling 💪
Een van de jongens in mijn groep was de grote motivator en teamplayer. Hielp anderen de hindernissen in, hield kruipnetten omhoog, en bleef roepen “komop, rénnen!” Ikzelf hield me ook bezig met het helpen, waardoor ik niet álle hindernissen ook zelf gedaan heb. Vond vooral het rennen pittig, maar de vrolijkheid van de kids straalde op mij af.
Toen ik de laatste jongen de eindhindernis ingeholpen had stond de eerste al te roepen dat ik er óók in moest : we mochten pas de eindklok luiden en de tijdsregistratie stoppen als we állemaal binnen waren. Toen moest ik dus supersnel door die eindhindernis, dat had ik in mijn eentje wat rustiger en overwogener gedaan, haha. Maar het ging goed en ze bereikten hun doel : éérder dan de andere twee OBP teams over de finish komen.
De OO run (de Overcoming Obstacles run) was in Zwolle. De start was een gewone swingover, maar “als dat niet lukt mag swingover van banden ook” dus na wat pogingen overgestapt in de banden. Dáár was ik zo maar overheen.
Bandje kwijt bij swingover touw met twee van die ieniemienie kart bandjes. Staand in bovenste bandje kwam ik er net niet, maar beenklem erboven lukte ook niet. Na vier keer proberen, hijg puf, en veel minuten tijdverlies gaf ik het uiteindelijk op en moest van de strenge vrijwilliger mijn bandje inleveren 🙈.
Maar voorderest was het een hele leuke run!! Doorwadingen van “max 150 cm” betekent voor mij zwemmen 😂 maar het was heerlijk weer, dus dat was geen probleem. Verder had deze run lekker veel netten en banden en hout en staplussen en ook de apenhangen gingen soepeltjes. En weer meer gerend en minder gelopen. De vrijwilligers bij deze run waren verder super aardig en enthousiast, dat helpt ook altijd mee! Dit is zeker een run die ik vaker wil gaan doen!
Een werk-kind van mij zit sinds kort óók op survivalrun, en bij de vereniging die De Knipe Yn Tou organiseert. Maar omdat zijn beide ouders niet konden, stelde ik voor dat ik wel met hem de ouder-kind run zou kunnen doen. Dat leek hem een superleuk idee.
“Maar kunnen we wel een start-sprint doen?”. Ja hoor dat kan. En dus vlogen we uit de startblokken, en door de eerste hindernissen. Na een hindernis of 5 vroeg hij of ik niet sneller kon rennen dan dit, haha. Maar nee – niet als ik het nog meer kilometers moet volhouden. De start is al láng geweest.
Hij vloog natuurlijk véél sneller door de hindernissen heen dan ik, maar ik was erg blij dat we de moeilijkste dingen niet hoefden te doen. Voor ons geen pakplank, wel leuke netjes en klauterpartijtjes. De hoge touwbrug vond ik wel wat spannend: best grote stappen. Maar vooral veel lol gehad. Aan het einde nog een tegenvaller: het kindje wou graag door het water in plaats van over het bruggetje, en natuurlijk mocht dat van mij…. Maar terwijl hij uit het water klom bleek er een stroomdraad onder het gras verborgen. Zo half in het geleidende water staand kreeg hij de volle laag, dat was niet leuk!
Gelukkig waren we vlak bij de eindhindernis waar we – wat te laat naar zijn zin – na een laatste leuke glij-partij in een waterbak de bel konden luiden! Hij was erg blij dat hij tóch nog kon meedoen, ik vond het erg leuk om zo samen te doen.
Eigenlijk had ik deze run niet bedacht, want hij zat een paar dagen na de vorige, maar een clubgenote vroeg me of ik meeliep met haar en een groep ouders en jeugd. Jeugd helpen vind ik altijd leuk, dus ik dacht “prima!”.
En het was een leuke run. De jeugd was nogal wisselend qua snelheid, en moest nogal eens aangemoedigd worden, maar de hindernissen gingen met de hulp van ons volwassenen aardig goed. Bij de grote touwslinger over het water even geholpen om kinderen die er niet kwamen toch aan de overkant te krijgen.
Eén van de kids moest helaas na een kilometer of twee al afhaken: hij had last van zijn voet en zijn ouders werden gebeld. Eén volwassene bleef bij hem achter en de rest van de groep ging door. De meeste jeugd sloeg de grote kraan-combi-hindernis over maar ik zag een uitdaging en wou hem wel doen. Oei wat zwaar, zó ver apenhangen!! Ik kwam er dan ook nét niet en moest me in het water laten vallen. Wat resulteerde in deze foto.
Het voordeel van jeugd helpen is dat je niet nadenkt bij hoe je jezelf voelt, dus met her en der wat steuntjes uitdelen aan de jeugd was ik snel weer helemaal blij. Lekker klauteren, klimmen en lekker veel pauzes om op elkaar te wachten. Tot slot de eindhindernis : onderlangs was me té claustrofobisch, dus dan er maar overheen! Ik hield een goed gevoel over aan deze run.
Volgende keer wel ontbijten van te voren want deze run ging bagger – ik vond hem zooooo zwaar…. Meerdere hindernissen niet gehaald en na 2 of 3 pogingen opgegeven. Touw-swingover en monkeybar gingen goed, lianen haalde ik nét niet. Toen bandje kwijtgeraakt bij de balk-swingover, kwam er echt niet. Maar een swingover waarbij ik het apenhang touw kon beetpakken en me er zo overheen kon trekken ging wel goed.
Stukje gezwommen bij de kano’s, oeps, want ik botste bijna, probeerde toenmet de peddel te remmen en sloeg om. Na terugzwemmen kano leeg laten lopen en bij de tweede poging wist ik mijn rondje goed te volbrengen.
Norg heeft een hele vervelende combi van meerdere apenhangen omhoog en daar werd ik helemaal bibberig en zwak, dus van een lieve vrijwilliger even een stoel en een druivensuiker gekregen. Gelukkig daarna een paar makkelijker hindernissen en een verkoelende paardenbak.
De postmans-walk vind ik niet-te-doen…. Bij de eindhindernis was het op en ben ik plat op mijn rug uit de apenhang gedonderd. Toen ging ik ook helemaal trillen en wilde de vrijwilliger eerst een okee van de EHBO hebben voor ik het net weer in mocht 😅. Die kwam er wel hoor want het was alleen vermoeidheid en de klap. Dus wel gefinished. Maar ik stond tot de EHBOers er waren héél gefrustreerd naar de finish te kijken : ik hoefde nog maar 20 meter en wou er kláár mee zijn!
Mijn allereerste solo survivalrun, dus ik koos voor de funrun van 5 km. Vlak voor de start hoorde ik iemand zeggen dat ze écht niet meer aan die sport kon beginnen, want ze was al 45! En tja, toen voelde ik me wel even trots dat ik de sport op mijn 49e nog begonnen was…..
Ik had er op gerekend dat ik niet alles zou halen, maar toch gingen er nog best wel een hoop dingen wél goed. Ik ben wel een klauteraar, en vind dat ik altijd alles op zijn minst moet probéren. En natuurlijk ben ik blij als iemand mij even een zetje geeft of het net even voor mij aantrekt zodat ik ergens wat makkelijker overheen kom, maar als het me helemaal zelf lukt is dat natuurlijk gewoon nog fijner. En best veel lukte dus nog.
Triangels ben ik uitgevallen, en swingover-smal-netje is ook niet gelukt. Bij de eindhindernis raakte ik de grond bij de zwaai aan het touw, maar de vrijwilliger kneep een oogje toe. Verder heb ik 3 of 4 hindernissen samen gedaan met clubgenoten. Ik startte eerder dan hen en finishte later, maar hee: ieder zijn eigen tempo!
Oh ik moest nog erg lachen bij de apenhang, toen een vrijwilliger riep “komop oma, nog een klein stukje!”. Verder heel tevreden, al was het wel een enorme mudrun!
Heel zenuwachtig, want dit is voor het eerst dat ik een survivalrun doe. Ik train wel al maanden, maar het écht doen is toch écht spannend. De U3 run is een teamrun, en ik doe het met twee clubgenoten waarvan één heel ervaren en één heel goed is. Zij gaan mij er doorheen loodsen.
Oei en dat viel tegen. Toch best veel hulp nodig. Ik kan nog helemaal niet zo ver apenhangen! En ik schoot een paar keer toch echt wel in de paniek. Sommige dingen gingen heel goed (bandensleep, indianenbrug…), anderen waren superzwaar. In de ringen riep ik naar mijn clubgenoot of hij kon helpen, want ik hield het niet! Dat deed hij, maar wat ik niet wist was dat hij een minuutje daarvóór zijn rib gebroken had. Achteraf toch wel wat schuldgevoel bij mij.
Netten bovenlangs gaan prima, maar hoe kom je er in als het net niet laag genoeg start? Waar mogelijk koos ik ook voor catcrawl in plaats van apenhang, wat ik makkelijker vindt. Ergens moesten we over strobalen heen maar oei wat waren die hoog!! En ik had nog niet genoeg techniek om vanuit een touw in een hele hoge monkeybar te komen, daar baalde ik van. Maar toen waren we bij de eindhindernis en bekaf maar vol adrenaline gingen we over de finish! Yes, de eerste survivalrun is een feit!
