Omdat één van de begeleiders van een kindergroepje bij de Londenhelrun niet kon, werd ik gevraagd om te begeleiden. Allemaal jeugd van onze vereniging, dus ik zei ja.

Er waren 3 OBP teams en ik kreeg een groepje van 4 jongens toegewezen. Bij de eerste 5 hindernissen liepen alle groepen samen. Toen concentreerde ik me vooral op kids die achterbleven : kinderen die het eng vonden, of het niet bij konden houden of hoogtevrees hadden. Want met dat soort kids heb ik altijd veel geduld en het is goed voor hun zelfvertrouwen als kids iets engs tóch (met hulp) gedaan hebben.

Dus toen ik na anderhalve kilometer als eerste begeleider uit de gracht kwam en die vier van mij zo ongeveer sméékten om verder te mogen rennen dacht ik “pffff wie heeft dat bedacht, dat ik de fanatiekelingen zou krijgen? “

Maar van de overdosis fanatisme en enthousiasme van mijn groepje werd ik wel vrolijk ! Een van de jongens had het zwaar vanwege zijn schoenen maar allemaal hebben ze álles geprobeerd en gedaan!! Ik hou van zo’n instelling 💪

Een van de jongens in mijn groep was de grote motivator en teamplayer. Hielp anderen de hindernissen in, hield kruipnetten omhoog, en bleef roepen “komop, rénnen!” Ikzelf hield me ook bezig met het helpen, waardoor ik niet álle hindernissen ook zelf gedaan heb. Vond vooral het rennen pittig, maar de vrolijkheid van de kids straalde op mij af.

Toen ik de laatste jongen de eindhindernis ingeholpen had stond de eerste al te roepen dat ik er óók in moest : we mochten pas de eindklok luiden en de tijdsregistratie stoppen als we állemaal binnen waren. Toen moest ik dus supersnel door die eindhindernis, dat had ik in mijn eentje wat rustiger en overwogener gedaan, haha. Maar het ging goed en ze bereikten hun doel : éérder dan de andere twee OBP teams over de finish komen.