Wat had ik géén zin in deze run! Sinds een tijdje heb ik een mentaal blok voor de swingover, hij lukt me niet meer. En de Stertilrun begint met een swingover, dus ik zag er flink tegenop. Met een vriendin die in dezelfde startgroep zat sprak ik af dat als zij me even hielp bij de swingover door het touw strak te trekken, ik haar zou helpen bij het kruipnet. Zo gezegd zo gedaan, en zo hoefde ik niet gelijk bij de éérste hindernis voor alle publiek het bandje in te leveren. Daarna het kruipnet door, wat netjes, een modderspoor en een pallet swingover tot ik vastliep bij de budgy swingover…. Ik hing er te klooien en bedacht me toen : “dit ga ik mezelf niet aandoen, ik doe deze sport voor mijn lol!”. Daarom bandje ingeleverd en toen verder gerend : het was mooi weer en er waren genoeg hindernissen die ik wél kon doen!

Dus lekker de helling afgegleden, lekker klauteren en klimmen en warempel zonder vallen de palletbrug over! Alle klim dingen gingen natuurlijk prima, en ik kreeg complimenten van de vrijwilliger bij enteren over hoe soepel ik dat deed. Ringen gingen super, de apenhangen ook. Apenhangen onder de balk was zwaar maar ik ging er snel doorheen en kreeg ook daar een compliment : “Daar kan de jeugd nog wat van leren!” (“Zoals ik”, zei een jonge knul die zich er net met héél veel moeite weer opgeworsteld had). Bij het swingoverstraatje géén dunne-net-swingover gedaan, waar ik vorig jaar zo mee worstelde, en na een korte poging ook de knoopjestouw swingover laten zitten. Met totempalen heb ik nooit problemen. Nog meer apenhangen, nog meer klauterpartijen. De duikelstangen waren behoorlijk hoog dus af en toe gebruik gemaakt van de bomen waar ze aan vast zaten. Toen nog de kraan-hindernis en toen waren we alweer op het eind-veld. De slinger ging goed, en daarna nog energie voor de hele rest van de hindernis, die beter ging dan vorig jaar.

Al met al ging ik na het inleveren van het bandje voor een fijne run – en die had ik! Tot het eind kunnen blijven lachen, en dus heel tevreden over alle andere hindernissen.