Ik was dit keer minder zenuwachtig omdat ik nu wist dat het haalbaar was – ik had het immers in februari ook al eens behaald?

Maar ik vloog dus veel te hard uit de startblokken, ging als een eitje door de ski-erg, rende met een big smile verder… Maar na heen-en-weer de slee geduwd te hebben gingen mijn oren piepen en kreeg ik geen lucht meer. Oh-oh, toch wat te intensief. Een pauze om naar adem te happen was noodzakelijk, waarmee ik begreep dat het idee van een snelle race het raam uit kon. Eerst maar wat drinken.

Bij het trekken van de slee heel blij dat ik véél minder met het touw zat te hannessen dan vorige keer!! Ik dacht dat zitten op een stapel gewichten daarna een goede pauze was, maar er stond meteen een “head judge” bij met met het advies dat ik met lopen meer lucht kreeg dan met zitten. Door dus. Bij de burpees telkens omhoog stappen in plaats van -springen want dat scheelt energie. Nog steeds bekaf maar dit keer veel minder wiebelig na afloop dan vorige keer.

Het roeien weer gebruikt als “pauze” om mijn adem terug te krijgen – dat doe ik immers vaak bij fitness en conditie trainingen? Daarna door naar de farmers carry. Andere kettlebells dan op de sportschool is minder goede grip, dus twee keer even neergezet om opnieuw beet te pakken maar verder tevreden over het tempo. Daarna lunges. Vergeten de brace af te doen, dus die zat wat klem. Er werd gebaard vanaf de zijlijn : zullen wij hem even bewaren? Maar je mag niets aannemen van publiek, dus ik schud nee.

Bij lunges kreeg ik vorige keer een waarschuwing voor mijn techniek, maar dit keer een compliment!! Heerlijk gevoel want had ik hard aan gewerkt. En op het laatst kwam Head Judge en Hyrox Ambassador Laura (die ik herkende van instagram) mij door de laatste meters coachen.

Toen de laatste hardlooprondjes en naar de wallballs. Stuk was ik inmiddels. “Het moet in setjes van 10, met adempauzes tussendoor” zeg ik tegen de vrijwilliger. Ze kijkt nadrukkelijk op haar horloge : “ik ben hier nog tot 7 uur vanavond, alle tijd!”. Vorige keer kreeg ik een box omdat mijn squat niet diep genoeg was, nu waren ze diep genoeg, hoera!!! Met brandende bovenbenen ren ik naar de finish. Zeker geen PR qua tijd, maar toch weer trots!