Samen met enkele dames van mijn zwemgroep Spetterwille deed ik mee met de Slow Triatlon. Het ging om een 1/8e triatlon, dus de bedoeling was dat we eerst 500 meter gingen zwemmen, daarna 20 km fietsten en tenslotte nog 5 km wandelden. Inderdaad: niet rennen, want het is een s͟l͟o͟w͟ triatlon.

Na een grappige massale warming up doken we met honderden mensen tegelijk het water van De Kuilart in. Ik zocht gauw de buitenbocht : iets verder zwemmen, maar een stuk minder armen en benen! En 500 meter is niet veel, dus aan het eind wachten we op elkaar en trokken gauw onze korte broeken en teamshirts aan. De fietsen hadden we al klaargezet en we starten al snel!

Het grootste deel van de route liep over open vlaktes of langs de dijken. Er was wel een kleine opstopping bij de verzorgingspost, omdat die op een smal stuk van de route stond en niemand er meer langs kon als je even stopte om iets te eten of drinken te pakken, haha. Het was wel zo dat de rest van mijn clubje ofwel elektrische fietsen had, ofwel mountainbikes, dus ik fietste me op mijn gewone fiets behoorlijk de blubber. Op een gegeven moment dus even om een pauze gevraagd en na vijf minuutjes rustig ademen (met een lekker stukje bananencake dat iemand speciaal had meegenomen) weer verder.

De route bracht ons terug naar de camping waar we gestart waren, en daar de fietsen dus weer gestald om vervolgens te beginnen aan de wandeling. Jammer genoeg liep die een gedeelte over de fietsroute, en dat stuk had ik al gezien. Verder heerlijk samen doorgelopen met mijn vriendin, omdat wij hetzelfde tempo er in hadden. Aan het eind dus netjes gewacht op de rest, zodat we allemaal gezamenlijk hand in hand over de finish kwamen. Een fantastisch dagje!

Ik was dit keer minder zenuwachtig omdat ik nu wist dat het haalbaar was – ik had het immers in februari ook al eens behaald?

Maar ik vloog dus veel te hard uit de startblokken, ging als een eitje door de ski-erg, rende met een big smile verder… Maar na heen-en-weer de slee geduwd te hebben gingen mijn oren piepen en kreeg ik geen lucht meer. Oh-oh, toch wat te intensief. Een pauze om naar adem te happen was noodzakelijk, waarmee ik begreep dat het idee van een snelle race het raam uit kon. Eerst maar wat drinken.

Bij het trekken van de slee heel blij dat ik véél minder met het touw zat te hannessen dan vorige keer!! Ik dacht dat zitten op een stapel gewichten daarna een goede pauze was, maar er stond meteen een “head judge” bij met met het advies dat ik met lopen meer lucht kreeg dan met zitten. Door dus. Bij de burpees telkens omhoog stappen in plaats van -springen want dat scheelt energie. Nog steeds bekaf maar dit keer veel minder wiebelig na afloop dan vorige keer.

Het roeien weer gebruikt als “pauze” om mijn adem terug te krijgen – dat doe ik immers vaak bij fitness en conditie trainingen? Daarna door naar de farmers carry. Andere kettlebells dan op de sportschool is minder goede grip, dus twee keer even neergezet om opnieuw beet te pakken maar verder tevreden over het tempo. Daarna lunges. Vergeten de brace af te doen, dus die zat wat klem. Er werd gebaard vanaf de zijlijn : zullen wij hem even bewaren? Maar je mag niets aannemen van publiek, dus ik schud nee.

Bij lunges kreeg ik vorige keer een waarschuwing voor mijn techniek, maar dit keer een compliment!! Heerlijk gevoel want had ik hard aan gewerkt. En op het laatst kwam Head Judge en Hyrox Ambassador Laura (die ik herkende van instagram) mij door de laatste meters coachen.

Toen de laatste hardlooprondjes en naar de wallballs. Stuk was ik inmiddels. “Het moet in setjes van 10, met adempauzes tussendoor” zeg ik tegen de vrijwilliger. Ze kijkt nadrukkelijk op haar horloge : “ik ben hier nog tot 7 uur vanavond, alle tijd!”. Vorige keer kreeg ik een box omdat mijn squat niet diep genoeg was, nu waren ze diep genoeg, hoera!!! Met brandende bovenbenen ren ik naar de finish. Zeker geen PR qua tijd, maar toch weer trots!

Mijn eerste Hyrox, dus wat was ik zenuwachtig. Ik had weliswaar de afgelopen maanden ééns per week een “echte” Hyrox training gevolgd om er klaar voor te zijn, maar voelde me nog steeds vreselijk onvoorbereid. Maar goed, adem-in-adem-uit : hier kwam ik voor! Man, dochter en schoonzoon waren mee ter motivatie wat ik erg fijn vond.

In de tunnel wordt je erg “opgehyped” met luide muziek, motiverende quotes en aftellen, en dan de start ! Ik liep keurig aan de “langzame” kant van de ren-baan , maar had al snel door dat dat niet helemaal werkte : ik werd nog steeds links-en-recht ingehaald. Eerste station was ski-erg, wat ik altijd saai en moeilijk vind maar wat gelukkig goed ging. Weer een rondje rennen en daarna de sled-push. Die was erg zwaar maar ik zette er goed al mijn kracht in en ook al was ik bekaf, hij ging supergoed! Na het volgende rondje rennen kwam de sled-pull. De trek-baan hier was langer dan die in mijn trainingszaaltje, wat ook betekende dat ik méér touw aan mijn kant had liggen…. Maar waar laat je dat zonder te struikelen? Gelukkig ging ook dat goed en ik was erg blij.

Na weer een rondje rennen kwam ik bij de burpee-broad-jump. Dit was waar ik het meeste tegenop had gezien. Ik kan namelijk helemaal niet ver springen, en dat betekent dat ik nóg meer burpees moet doen…. Wat was ik blij met de aanmoediging van de familie aan de zijkant! Halverwege even adempauze, maar aan het eind van de 80 (!!!) meter burpees was ik gewoon duizelig van de inspanning. Eeeeeven pauze bij de drinkpost om weer wat adem te pakken voordat ik weer moest rennen!

Gelukkig kwam daarna de roei-machine en die ken ik van al mijn fitness trainingen dus dat was echt een pauze moment…. Dus kon ik weer uitgerust aan de volgende ronde rennen beginnen en door naar de farmers carry. Daar hoor ik ineens mijn naam roepen en hee: de Hyrox trainster staat daar om mij aan te moedigen! Twee keer even neergezet om mijn vingers uit te schudden, en toen had ik ook die rondjes gedaan en kon ik weer gaan rennen. Bij de lunges deed ik mijn elleboog-brace af : die zit vervelend als ik mijn armen zó krom heb om de gewichtszak in mijn nek te kunnen houden. De eerste 50 meter zat ik achter een langzamer iemand dus de nodige pauze’s, de 25 meter daarna – toen ik een andere baan had – ging het al wat minder goed en het laatste stuk knipte ik in stukjes : 5 lunges, even pauze, 5 lunges etc.

Yes, en toen al de laatste keer rennen! Ik kwam bij de wall-balls en wist : nu laat ik het niet meer door mijn vingers knippen. Maar ohjee, na een paar keer gooien kreeg ik de waarschuwing dat mijn squats niet diep genoeg waren! Ik kreeg een halve paniek-aanval : wat als mijn wall-balls nu allemaal afgekeurd werden??? Maar de mevrouw kwam aan met een box, die ik met mijn billen aan moest raken bij elke keer squatten. Handig meet-instrument, maar ook erg fijn om na elke 10 wall-balls even te gaan zitten en mijn adem te herpakken.

En toen was daar het magische moment dat de vrijwilliger “100” riep en ik naar de Finish mocht rennen!! Binnen twee uur gefinished, ik was zooooooo trots!

Kardinge is niet echt survivalrun maar meer obstakel run… Ik liep met een bootcamp groep van Fitaal Fitness mee (ik doe geen bootcamp bij Fitaal maar wel conditiecircuit, en die coach zei dat het wel wat voor mij was).

Nou, de grootste uitdaging was dan ook niet de hindernissen, maar het steeds weer blijven rennen tussen die hindernissen, zelfs de kardingebult op 😩 en dat 12 km lang…… De bootcampers renden expres niet zo snel, maar de 9 a 9,5 km/u die zij niet zo snel vinden ren ik meestal alleen in het begin van mijn hardloopruns voor ik afzak naar een tempo wat me beter past… Op advies van de coach liep ik in de kopgroep om als een van de eersten de hindernissen te doen, dan hoefde ik niet steeds de groep in te halen….

Wat hindernissen betreft: ik wist dat de korte touwtjes te hoog gegrepen waren en inderdaad tussen 2e en 3e touwtje er uit gegleden. Maar triangels gingen wel super. De monkeybar van 8 meter ging supergoed, die van 16 meter raakte ik na een meter of 10 in de knoei : ze lagen op dikke balken waar je dan dus onderdoor moest grijpen en die spijl zat zo dicht op de balk dat ik, om hem te kunnen pakken, mijn “schwung”, mijn ritme kwijtraakte en toen viel ik er uit.

Apenhang en indianenbrug waren natuurlijk prima te doen, net als heel veel andere hindernissen. Touw hoefde ik alleen in te klimmen en op 4 meter hoogte een belletje te luiden, niks swingover. Quarterpipe kwam ik hardlopend op, op het punt waar 2 hulpbalkjes bovenaan zaten waar ik mijn vingers omheen kon krijgen zodat ik mezelf er aan op kon hijsen. Schuine wand met touw kwam ik ook zonder hulp op.

Maar die houren muurtjes 🤣….. 2m40 hoog. Ik wist dat ik zo hoog niet kon springen, dus vroeg of een van de anderen een opstapje kon maken. Hij vouwt zijn handen, ik stap er in, zet af en….. Ik kwam er nog steeds net niet – hoezo Ukkie, ik?? Een van de coaches heeft mij een opstapje mét liftje omhoog gegeven zodat ik met mijn vingers bij de bovenkant van de muur kon anders had ik er niet overheen gekomen…

Verder zagen ze door modderslootjes waden ook als hindernis dus dat ook heel veel gedaan. Anyways, het was leuk. EN goed voor me, want in een gewone survivalrun was ik al 10 x gaan wandelen omdat ik te moe was. Maar goed om te weten dat ik het kennelijk wel kàn volhouden als het moet (en het moest nu, want anders hield ik de groep op). En 12 km is ook best lang voor mij.

Met een vriendin van mijn koudwater-zwemmen groep had ik de laatste tijd hiervoor geoefend. De Zwolle City Swim was een zwem-wedstrijd van in totaal zo’n 2,7 km door de grachten rondom het centrum van Zwolle. Een groot deel van de mooie stervorm mocht gezwommen worden.

Gelijk na de start had ik al door dat 99 % van de zwemmers deze wedstrijd met de borstcrawl deed en veeeeel sneller was dan mij. Nou ja, ik ga dan ook niet voor tijd, maar wou de afstand gewoon graag halen. En ik bleek niet de enige te zijn die toch alleen de schoolslag aanhield, dus ik zwom vrolijk verder.

Superleuk ook dat er langs de randen van de grachten en op de bruggen zoveel mensen staan te kijken naar deze wedstrijd. De start ging in golven (grappige term bij een zwem-evenement!) maar al snel werd ik links en rechts ingehaald door startgroepen ná mij. Maar toen merkte ik toch dat ik steeds ongeveer gelijk op zwom met een jongedame. En zij merkte dat ook, dus we raakten aan de kwebbel. Dat werkt ook prima als afleiding voor de spanning in rug en schouders die zo langzamerhand ontstond.

Haar vriend stond af en toe aan de kant om aan te moedigen, wat ook leuk was. En hoewel we allebei zeiden dat we het niét voor de tijd deden, vroeg ze aan het eind toch aan mij of we konden versnellen zodat we nog binnen het anderhalf uur konden finishen. Ik vond het prima, en volgde zo goed als ik kon. En dus stonden we een kleine anderhalf uur na de start druipend maar trots weer op de kant met een medaille!