Mijn eerste Hyrox, dus wat was ik zenuwachtig. Ik had weliswaar de afgelopen maanden ééns per week een “echte” Hyrox training gevolgd om er klaar voor te zijn, maar voelde me nog steeds vreselijk onvoorbereid. Maar goed, adem-in-adem-uit : hier kwam ik voor! Man, dochter en schoonzoon waren mee ter motivatie wat ik erg fijn vond.

In de tunnel wordt je erg “opgehyped” met luide muziek, motiverende quotes en aftellen, en dan de start ! Ik liep keurig aan de “langzame” kant van de ren-baan , maar had al snel door dat dat niet helemaal werkte : ik werd nog steeds links-en-recht ingehaald. Eerste station was ski-erg, wat ik altijd saai en moeilijk vind maar wat gelukkig goed ging. Weer een rondje rennen en daarna de sled-push. Die was erg zwaar maar ik zette er goed al mijn kracht in en ook al was ik bekaf, hij ging supergoed! Na het volgende rondje rennen kwam de sled-pull. De trek-baan hier was langer dan die in mijn trainingszaaltje, wat ook betekende dat ik méér touw aan mijn kant had liggen…. Maar waar laat je dat zonder te struikelen? Gelukkig ging ook dat goed en ik was erg blij.

Na weer een rondje rennen kwam ik bij de burpee-broad-jump. Dit was waar ik het meeste tegenop had gezien. Ik kan namelijk helemaal niet ver springen, en dat betekent dat ik nóg meer burpees moet doen…. Wat was ik blij met de aanmoediging van de familie aan de zijkant! Halverwege even adempauze, maar aan het eind van de 80 (!!!) meter burpees was ik gewoon duizelig van de inspanning. Eeeeeven pauze bij de drinkpost om weer wat adem te pakken voordat ik weer moest rennen!

Gelukkig kwam daarna de roei-machine en die ken ik van al mijn fitness trainingen dus dat was echt een pauze moment…. Dus kon ik weer uitgerust aan de volgende ronde rennen beginnen en door naar de farmers carry. Daar hoor ik ineens mijn naam roepen en hee: de Hyrox trainster staat daar om mij aan te moedigen! Twee keer even neergezet om mijn vingers uit te schudden, en toen had ik ook die rondjes gedaan en kon ik weer gaan rennen. Bij de lunges deed ik mijn elleboog-brace af : die zit vervelend als ik mijn armen zó krom heb om de gewichtszak in mijn nek te kunnen houden. De eerste 50 meter zat ik achter een langzamer iemand dus de nodige pauze’s, de 25 meter daarna – toen ik een andere baan had – ging het al wat minder goed en het laatste stuk knipte ik in stukjes : 5 lunges, even pauze, 5 lunges etc.

Yes, en toen al de laatste keer rennen! Ik kwam bij de wall-balls en wist : nu laat ik het niet meer door mijn vingers knippen. Maar ohjee, na een paar keer gooien kreeg ik de waarschuwing dat mijn squats niet diep genoeg waren! Ik kreeg een halve paniek-aanval : wat als mijn wall-balls nu allemaal afgekeurd werden??? Maar de mevrouw kwam aan met een box, die ik met mijn billen aan moest raken bij elke keer squatten. Handig meet-instrument, maar ook erg fijn om na elke 10 wall-balls even te gaan zitten en mijn adem te herpakken.

En toen was daar het magische moment dat de vrijwilliger “100” riep en ik naar de Finish mocht rennen!! Binnen twee uur gefinished, ik was zooooooo trots!