Eigenlijk had ik deze run niet bedacht, want hij zat een paar dagen na de vorige, maar een clubgenote vroeg me of ik meeliep met haar en een groep ouders en jeugd. Jeugd helpen vind ik altijd leuk, dus ik dacht “prima!”.

En het was een leuke run. De jeugd was nogal wisselend qua snelheid, en moest nogal eens aangemoedigd worden, maar de hindernissen gingen met de hulp van ons volwassenen aardig goed. Bij de grote touwslinger over het water even geholpen om kinderen die er niet kwamen toch aan de overkant te krijgen.

Eén van de kids moest helaas na een kilometer of twee al afhaken: hij had last van zijn voet en zijn ouders werden gebeld. Eén volwassene bleef bij hem achter en de rest van de groep ging door. De meeste jeugd sloeg de grote kraan-combi-hindernis over maar ik zag een uitdaging en wou hem wel doen. Oei wat zwaar, zó ver apenhangen!! Ik kwam er dan ook nét niet en moest me in het water laten vallen. Wat resulteerde in deze foto.

Het voordeel van jeugd helpen is dat je niet nadenkt bij hoe je jezelf voelt, dus met her en der wat steuntjes uitdelen aan de jeugd was ik snel weer helemaal blij. Lekker klauteren, klimmen en lekker veel pauzes om op elkaar te wachten. Tot slot de eindhindernis : onderlangs was me té claustrofobisch, dus dan er maar overheen! Ik hield een goed gevoel over aan deze run.

Volgende keer wel ontbijten van te voren want deze run ging bagger – ik vond hem zooooo zwaar…. Meerdere hindernissen niet gehaald en na 2 of 3 pogingen opgegeven. Touw-swingover en monkeybar gingen goed, lianen haalde ik nét niet. Toen bandje kwijtgeraakt bij de balk-swingover, kwam er echt niet. Maar een swingover waarbij ik het apenhang touw kon beetpakken en me er zo overheen kon trekken ging wel goed.

Stukje gezwommen bij de kano’s, oeps, want ik botste bijna, probeerde toenmet de peddel te remmen en sloeg om. Na terugzwemmen kano leeg laten lopen en bij de tweede poging wist ik mijn rondje goed te volbrengen.

Norg heeft een hele vervelende combi van meerdere apenhangen omhoog en daar werd ik helemaal bibberig en zwak, dus van een lieve vrijwilliger even een stoel en een druivensuiker gekregen. Gelukkig daarna een paar makkelijker hindernissen en een verkoelende paardenbak.

De postmans-walk vind ik niet-te-doen…. Bij de eindhindernis was het op en ben ik plat op mijn rug uit de apenhang gedonderd. Toen ging ik ook helemaal trillen en wilde de vrijwilliger eerst een okee van de EHBO hebben voor ik het net weer in mocht 😅. Die kwam er wel hoor want het was alleen vermoeidheid en de klap. Dus wel gefinished. Maar ik stond tot de EHBOers er waren héél gefrustreerd naar de finish te kijken : ik hoefde nog maar 20 meter en wou er kláár mee zijn!

Mijn allereerste solo survivalrun, dus ik koos voor de funrun van 5 km. Vlak voor de start hoorde ik iemand zeggen dat ze écht niet meer aan die sport kon beginnen, want ze was al 45! En tja, toen voelde ik me wel even trots dat ik de sport op mijn 49e nog begonnen was…..

Ik had er op gerekend dat ik niet alles zou halen, maar toch gingen er nog best wel een hoop dingen wél goed. Ik ben wel een klauteraar, en vind dat ik altijd alles op zijn minst moet probéren. En natuurlijk ben ik blij als iemand mij even een zetje geeft of het net even voor mij aantrekt zodat ik ergens wat makkelijker overheen kom, maar als het me helemaal zelf lukt is dat natuurlijk gewoon nog fijner. En best veel lukte dus nog.

Triangels ben ik uitgevallen, en swingover-smal-netje is ook niet gelukt. Bij de eindhindernis raakte ik de grond bij de zwaai aan het touw, maar de vrijwilliger kneep een oogje toe. Verder heb ik 3 of 4 hindernissen samen gedaan met clubgenoten. Ik startte eerder dan hen en finishte later, maar hee: ieder zijn eigen tempo!

Oh ik moest nog erg lachen bij de apenhang, toen een vrijwilliger riep “komop oma, nog een klein stukje!”. Verder heel tevreden, al was het wel een enorme mudrun!

Heel zenuwachtig, want dit is voor het eerst dat ik een survivalrun doe. Ik train wel al maanden, maar het écht doen is toch écht spannend. De U3 run is een teamrun, en ik doe het met twee clubgenoten waarvan één heel ervaren en één heel goed is. Zij gaan mij er doorheen loodsen.

Oei en dat viel tegen. Toch best veel hulp nodig. Ik kan nog helemaal niet zo ver apenhangen! En ik schoot een paar keer toch echt wel in de paniek. Sommige dingen gingen heel goed (bandensleep, indianenbrug…), anderen waren superzwaar. In de ringen riep ik naar mijn clubgenoot of hij kon helpen, want ik hield het niet! Dat deed hij, maar wat ik niet wist was dat hij een minuutje daarvóór zijn rib gebroken had. Achteraf toch wel wat schuldgevoel bij mij.

Netten bovenlangs gaan prima, maar hoe kom je er in als het net niet laag genoeg start? Waar mogelijk koos ik ook voor catcrawl in plaats van apenhang, wat ik makkelijker vindt. Ergens moesten we over strobalen heen maar oei wat waren die hoog!! En ik had nog niet genoeg techniek om vanuit een touw in een hele hoge monkeybar te komen, daar baalde ik van. Maar toen waren we bij de eindhindernis en bekaf maar vol adrenaline gingen we over de finish! Yes, de eerste survivalrun is een feit!