De Indian Summer Ultra van 50 km lang was mijn grote doel voor 2025. Hier was ik dan ook al sinds het begin van het jaar naar toe aan het trainen, met veel korte runs en regelmatig “long runs” van meerdere uren. Op de dag zelf stond ik erg zenuwachtig aan de start. Ik had er op zich vertrouwen in dat ik die 50 km kon halen, ook al was het nog langer dan een marathon, maar ook al zou ik dat niet: hiervoor trainen had me al verder laten lopen dan ik óóit voor mogelijk had gehouden.

Mijn man had de fiets mee, en koos een route van fietspaden die hem met regelmaat de hardlooproute (die we op gpx hadden) liet kruisen. Ik vond het erg fijn om hem regelmatig even te zien en me aangemoedigd te voelen. De eerste verzorgingspost was na 8 of 9 km en ik had het warm maar het ging gelukkig allemaal heel goed. Na een tijdje kwam mij – terwijl ik een stop maakte om even een filmpje te maken – een renster achterop die ongeveer mijn tempo bleek te hebben, en we hebben kilometers lang samen gerend. Ook al bleek al snel dat dit tempo voor háár een “zone 2” (oftewel rustig-aan-)tempo was, terwijl het voor mij flink aanpoten was. Zij had de wandelpauzes nodig om haar hartslag laag te houden, ik had ze nodig om het überhaupt vol te houden. Bij verzorgingspost twee wisselde ze schoenen, dus ze zat ook heel anders in de run dan ik, maar het was ontzettend gezellig om zo samen te rennen. Op 25 km maakte ik een kort filmpje – halverwege!

De route was meer dan 95% onverhard, dus bos en heide, en dat betekende schitterende omgevingen. Bij de derde verzorgingspost wachtte me een aangename verrassing : er werden ter plekke pannenkoeken gebakken! Dat was wel een pauze waard. Kort daarna gaf de dame met wie ik samen rende aan dat ze wel wilde versnellen. Dat zat er voor mij niet in, dus we namen afscheid. Voor mijn man ook wel jammer, want hij stond steeds bij kruisingen samen met haar vriend te wachten en die gezelligheid was hij nu kwijt. Op de marathon afstand ben ik even gestopt om een foto te maken van mijn sporthorloge : zo ver had ik nog nóóit gerend! Het was ook een motivatie voor mij, want nu ik de marathon had en nog niet door mijn benen zakte zou ik die 50 zéker gaan halen!

Okee, op ongeveer 48 km kwam er dan nog een trap aan te pas, pfff, die maar even rustig aan gedaan… Maar daarboven merkte ik wel dat het al behoorlijk schemerig werd. Gelukkig was ik voorbereid en had ik een hoofdlamp meegenomen. Gelukkig maar, want terug onder de bomen werd het snel donkerder. In het donker maakte ik de laatste meters, waar ik vlak voor de finish opgewacht werd door mijn man, die de laatste meters meerende. En de renster – al veel eerder gefinished – en haar vriend bleken op mij gewacht te hebben om mij te zien finishen. Intens tevreden kwam ik over de finish : ruim 50 km in de benen, en supertrots!!!