Okee, ik geef toe dat ik een beetje opzag tegen deze VAMberg ultra. Ik had lichtelijk last van mijn achillespees, maar los daarvan zijn bergen en heuvels bepaald niet mijn sterkste punt! Maar ik besloot gewoon te starten, en dan wel te zien: ging het niet dan zou ik stoppen, ging het redelijk dan ging ik voor de minimale 4 rondjes in 4 uur, en ging het goed dat ging ik proberen méér rondjes te krijgen.

De start was met iedereen en hoewel er een poging gedaan werd het veld te spreiden door éérst een paar honderd meter over een veld te rennen vooraleer we de smalle paadjes opgingen, ontstonden er al snel files op de krappe stukken. En natuurlijk haalde de één na de ander mij in, maar daar had ik mij al op ingesteld. Al snel werd het rustiger omdat de deelnemers zich meer verdeelden over de berg, en kon ik wat meer mijn eigen tempo doen.

Na via kronkelweggetjes de berg beurtelings af en op gegaan te zijn daalden we af naar een stuk met bomen waar heerlijk wat schaduw te krijgen was. Hier ook wat mooie bruggetjes en stenen. Maar daarna in de onbarmhartige zon zonder beschutting vrij steil weer de berg op. Hikend, want dit ging ik echt niet rennen. Maar na een glooiend stukje bovenop had ik dus mijn eerste rondje gedaan! Slokje drinken en op naar rondje twee. Ik dronk voor mijn doen veel water, maar dat was ook wel nodig met de warmte. Gelukkig had ik een 2 liter water met elektrolyten in mijn rugzak. Na het tweede rondje even opzij gestapt om ook wat water over mijn hoofd te gooien.

Het derde rondje was mijn snelste rondje. Het ging prima, en hoewel ik nog steeds af en toe op zij moest springen voor de snelle runners voelde ik me lekker. Toen wist ik ook dat ik vijf of zes rondjes zou doen : ik zou namelijk te vroeg klaar zijn met mijn vierde rondje om mee te tellen in de uitslagen (je moet finishen in het laatste uur). Het laatste rondje was zwaar, misschien juist ook omdat ik wist dat het het laatste rondje was? Toen ik binnenkwam werd me verteld hoeveel tijd ik nog zou hebben voor nóg een rondje…. Maar dan moest ik sneller dan mijn derde rondje gaan en dat leek me onhaalbaar. Het bleef dus bij vijf rondjes en bijna een half uur aan tijd over! Daar was ik behoorlijk tevreden over.

De RunForestRun Hart van Drenthe is een run met verschillende afstanden, en ik deed vandaag de 24 km. Het weer was geweldig bij de start, hoewel het uiteindelijk aan de warme kant bleek te zijn. Ik vertrok met veel andere mensen vanaf een kampeerterrein. Mijn man zou in de omgeving gaan wandelen en kruispunten zoeken met de route die we op GPX hadden om mij af en toe te zien. De omgeving in die buurt is prachtig, met veel bos en heide. Al na zes kilometer had ik de bezemloopster achter me – de dames waar ze tot dan toe achteraan liep hadden al besloten af te haken en over te schakelen naar de 12 km. Maar ik heb daar geen moeite mee te weten dat ik laatste ben : ik weet dat ik ruim voor de sluitingstijd bij de finish ga zijn. Dat maakt de RunForestRuns zo fijn : de ruime sluitingstijden.

Bij de eerste verzorgingspost staat mijn man me al op te wachten. Ik eet en drink snel wat, ook al heb ik zelf gelletjes op zak, en ren dan weer het bos in terwijl de verzorgingspost wordt opgeruimd. Nou ja, ik doe zulke runs altijd met een run-walk… Ik ren een stukje, wandel een stukje, en ren weer een stukje. Ik ben altijd verbaasd hoe ze zo’n route over een relatief klein oppervlak toch zó over de onverharde paden kunnen blijven laten lopen. Regelmatig zie ik mijn man bij een kruising, of hoor hem van een afstandje roepen. Bij de tweede verzorgingspost staat dezelfde vrijwilliger als ik net bij de eerste zag, en ze zegt dat ik de tussenliggende afstand dan nog snel gedaan heb! Ik volg een klein stukje fietspad en duik dan gelukkig snel de bossen weer in.

Net als vorig jaar mag ik op anderhalve kilometer vóór het einde nog even door het ondiepe deel van een meertje heen rennen om over te steken. Geen straf met deze warmte! Als ik aankom staat mijn man me op te wachten – en ook de dame met wie ik een groot deel van de 50 km run samen deed vorig jaar en die hier op de camping staat! Ik bedank de bezemloopster. Het was met recht een slow run, maar toch weer een heerlijke ervaring.

De Indian Summer Ultra van 50 km lang was mijn grote doel voor 2025. Hier was ik dan ook al sinds het begin van het jaar naar toe aan het trainen, met veel korte runs en regelmatig “long runs” van meerdere uren. Op de dag zelf stond ik erg zenuwachtig aan de start. Ik had er op zich vertrouwen in dat ik die 50 km kon halen, ook al was het nog langer dan een marathon, maar ook al zou ik dat niet: hiervoor trainen had me al verder laten lopen dan ik óóit voor mogelijk had gehouden.

Mijn man had de fiets mee, en koos een route van fietspaden die hem met regelmaat de hardlooproute (die we op gpx hadden) liet kruisen. Ik vond het erg fijn om hem regelmatig even te zien en me aangemoedigd te voelen. De eerste verzorgingspost was na 8 of 9 km en ik had het warm maar het ging gelukkig allemaal heel goed. Na een tijdje kwam mij – terwijl ik een stop maakte om even een filmpje te maken – een renster achterop die ongeveer mijn tempo bleek te hebben, en we hebben kilometers lang samen gerend. Ook al bleek al snel dat dit tempo voor háár een “zone 2” (oftewel rustig-aan-)tempo was, terwijl het voor mij flink aanpoten was. Zij had de wandelpauzes nodig om haar hartslag laag te houden, ik had ze nodig om het überhaupt vol te houden. Bij verzorgingspost twee wisselde ze schoenen, dus ze zat ook heel anders in de run dan ik, maar het was ontzettend gezellig om zo samen te rennen. Op 25 km maakte ik een kort filmpje – halverwege!

De route was meer dan 95% onverhard, dus bos en heide, en dat betekende schitterende omgevingen. Bij de derde verzorgingspost wachtte me een aangename verrassing : er werden ter plekke pannenkoeken gebakken! Dat was wel een pauze waard. Kort daarna gaf de dame met wie ik samen rende aan dat ze wel wilde versnellen. Dat zat er voor mij niet in, dus we namen afscheid. Voor mijn man ook wel jammer, want hij stond steeds bij kruisingen samen met haar vriend te wachten en die gezelligheid was hij nu kwijt. Op de marathon afstand ben ik even gestopt om een foto te maken van mijn sporthorloge : zo ver had ik nog nóóit gerend! Het was ook een motivatie voor mij, want nu ik de marathon had en nog niet door mijn benen zakte zou ik die 50 zéker gaan halen!

Okee, op ongeveer 48 km kwam er dan nog een trap aan te pas, pfff, die maar even rustig aan gedaan… Maar daarboven merkte ik wel dat het al behoorlijk schemerig werd. Gelukkig was ik voorbereid en had ik een hoofdlamp meegenomen. Gelukkig maar, want terug onder de bomen werd het snel donkerder. In het donker maakte ik de laatste meters, waar ik vlak voor de finish opgewacht werd door mijn man, die de laatste meters meerende. En de renster – al veel eerder gefinished – en haar vriend bleken op mij gewacht te hebben om mij te zien finishen. Intens tevreden kwam ik over de finish : ruim 50 km in de benen, en supertrots!!!

In mijn trainingsschema stond officieel een long run van 29 km voor dit weekend, en ik vond dat ik die wel kon uitwisselen met de 28 km Hondsrug trailrun van RunForestRun. Vol goede moed begon ik aan de start – om binnen een paar honderd meter flink te struikelen over een boomwortel. Ik viel raar maar wist met een soort judo-rol ook gelijk weer overeind te komen. “Doorgaan!” dacht ik, en met de nodige stress van de schrik sprintte ik verder.

Sprinten is niet mijn sterkste kant, zeker niet na zoveel adrenaline, dus stond ik na 2 km stil met kramp in mijn kuiten. Voorzichtig rekken, maar daarna ging het rennen niet heel lekker meer. Tja, niets aan te doen, soms loopt het fijn en soms niet…. Bovendien had ik van te voren de tijdslimieten gechecked en de sluitingstijd voor de finish ging ik nog wel halen, ook als ik traag was. En dat was ik eigenlijk best wel, maar ik deed mijn best om ondanks de stijve kuiten die lastig bleven doen te blijven genieten van de prachtige omgeving en het lekkere weer.

Op een gegeven moment kwam mij een loopster achterop die vroeg welke afstand ik deed, en mij vertelde dat zij dus mijn bezemloopster was. Er waren een aantal dames achter mij die besloten hadden het bijltje er bij neer te gooien. Ze benadrukte dat ze mij niet wou opjagen, maar de laatste kilometers heeft ze leuk met me mee gerend en hebben we heerlijk gekletst. Aan het eind nog een heuvel op, maar de uitkijktoren bovenaan sloeg ik toch écht over… Beneden aan de heuvel wachtte de finish. Niet de run waar ik op gehoopt had, maar tóch weer een mooie run afgevinkt!

Niet superfit vandaag, en een druk weekend voor de boeg, maar we laten ons niet zómaar ontmoedigen. En deze run was “maar” 12 km, dat moet lukken. De start was gelukkig vrij breed, maar al vrij snel werd het pad smaller. Dat is lastig voor een langzame renner, want het betekent veel opzij springen en stappen voor de snellere lopers die me achterop kwamen. Het is warm vandaag, en zweterig, maar de omgeving maakt veel goed!

Toch ben ik erg blij als ik halverwege de verzorgingspost zie. Het is ook dan dat ik me realiseer dat ik nog niets gedronken heb – niet slim als het warm is. Ik sla twee bekers drinken achterover, grijp een stukje suikerbrood en begin eigenlijk te snel weer met rennen… Het duurt dan ook niet lang of ik moet weer een wandelpauze inlassen. Een vriendelijke andere renner adviseert me te blijven rennen, en ik bedank hem vriendelijk maar wacht tóch tot mijn hartslag weer wat zakt.

Dan maar weer verder. Ik had van te voren de route niet heel goed bekeken, maar omdat ik de korte route doe heb ik bijna de hele tijd renners om me heen (ook van andere afstanden) dus de kans op fout lopen omdat ik een lintje gemist heb is niet zo groot. Ik verheug me op het einde, waar volgens instagram een ondiep stukje meer doorkruist moet worden. Dat is inderdaad erg leuk, zo door het water plenzen!! Maar ik had gehoopt dat dit écht “op het einde” zou zijn, dus dat ik nog ruim een kilometer verder moet rennen valt me wat tegen. Maar dan komt toch de finish in zicht en probeer ik nog even sterk te finishen. Deze 12 km kostte me meer moeite dan had gemoeten, maar wél gefinished en daar ging ik ten slotte voor!

Vorig jaar was ik een uur van te voren bij de halve marathon, haalde mijn startnummer, ging naar het toilet, deed een warming up en was er klaar voor.

Gisteren stond ik een uur voor vertrek klem in een mensenmenigte die allemaal een startnummer wilden. Eerst dacht ik “ach we hebben nog tijd” maar hoewel de menigte constant duwde gingen we maar centimeters vooruit. Uiteindelijk stond ik zwaar gestresst mijn startnummer nog op te spelden in de tent terwijl buiten de start al werd afgeteld.

Dus rechtstreeks vanuit de tent naar de startlijn gerend als één bonk zenuwen en zonder warming up aan mijn halve marathon begonnen. Net als vorig jaar gerend en iemand uitgezocht waarvan ik dacht “dat tempo past me”. En me net als vorig jaar al na een paar kilometer bedacht hoe saai ik deze halve marathon eigenlijk vind, oeps… Dat komt omdat het grootste deel van de heenweg over een parallel weg langs de snelweg loopt. Niks dan razende auto’s aan de ene kant en kale weilanden aan de andere….

Maar goed, concentreren op blijven rennen! Blij toen de route eindelijk afboog en richting een dorpje ging. Hier stond vorig jaar een muziekkorps, wist ik nog. Dit jaar stond het er ook, maar wel met zijn allen aan de zijkant schuilend voor de regen want blegh, het was rottig weer!! En toen – oh jee – besloot degene wiens tempo ik volgde dat ze even zou stoppen bij een verzorgingspost. Ik was bang dat áls ik eenmaal zou stoppen, ik nooit meer op gang zou komen, dus ik rende zelf door. Maar zonder “haas” zakte mijn tempo al snel af. Toch maar stug doorgaan.

Op het rechte stuk langs het kanaal totaal geen beschutting, en ik passeerde een man die er fit en sterk uitzag maar wandelde met een reddingsdeken om zich heen geslagen, en werd meerdere keren gepasseerd door fietsende EHBOers… De koude wind eiste slachtoffers. Tegen de tijd dat ik in Leeuwarden was zat er voor mijn gevoel véééél te weinig tempo in, maar ik was vastbesloten om in ieder geval niet te stoppen. En yessss ik passeerde de finish en bleek zelfs ondanks de flinke inzinking op het laatst nog een minuutje sneller dan vorig jaar!!

Na bijna anderhalve maand geblesseerd te zijn geweest, was deze run voor mij vooral een test : kan ik weer redelijk pijnvrij rennen? Vorig jaar deed ik mijn eerste en snelste 10 kilometer hier, maar nu ging ik voor de 5 en vooral voor rustig aan. Het doel was finishen zonder pijn.

Dus dit keer goed opgelet dat ik niet te hard uit de startblokken ging. Een rustig jog-tempo opzoeken en dat volhouden, dat was het plan en dat lukte ook aardig. Van vorig jaar wist ik nog dat ik géén bekertje water over mijn hoofd moest gooien (dat vond mijn koptelefoon niet leuk, haha) maar drinken uit zo’n bekertje terwijl je rent is een kunst op zich. De laatste kilometer van de 5 liep ik met een klein groepje met hetzelfde doel als ik – gewoon finishen. We jaagden elkaar niet op, maar hadden het gezellig.

Doel behaald : toen ik binnenkwam had ik geen enkele pijn in mijn voet. Dat betekent voor mijn gevoel dat ik rustig weer kan gaan opbouwen!

Dit was mijn grote doel voor 2023 : een halve marathon lopen. Ik was van plan om de hele tijd te blijven lopen, wat het tempo ook zou zijn. ’s Morgens voelde ik me niet helemaal fit, dus toch maar een test en ja hoor : covid. Twijfel : ga ik afzeggen? Maar ik voelde me nou ook weer niet zó ziek, dus toch maar meedoen. Mondkapje mee voor de transfer naar de start, en de rest is in de buitenlucht dus moet nauwelijks risico zijn voor anderen!

Maar één toiletkar bij de start en vééél deelnemers betekende lange rijen. Toen ik eindelijk aan de beurt was begonnen ze al te roepen dat we écht aan de start moesten verschijnen, en het aftellen was toen ik op het toilet zat, dus met een sprintje richting start en als een van de laatste over de beginlijn.

Het eerste stukje vloog ik. Te snel natuurlijk, maar ik had er zo lang naar toe geleefd! En in dat eerste stukje ook nog mensen langs de weg die aanmoedigden, en dat is fantastisch voor de motivatie. Maar al snel verlieten we de bebouwde kom en sloeg de regen op ons neer. Ik liep een eind lang achter een man aan die ongeveer het juiste tempo had, maar toen hij begon af te zakken ging ik er tóch maar omheen. Na 13 km liep er niemand meer voor of achter me en was ik dus alléén door het kale gure landschap aan het rennen. Dan wordt het een mentaal dingetje om te blijven rennen.

Toch tussendoor of bij de verzorgingsposten niet gestopt, want kom ik dan wel weer goed op gang? Hoewel het tempo langzamerhand wel afzakte en de route de tweede helft behoorlijk saai was zo langs het kanaal lukte het mij te blijven rennen. Op het laatst werd ik links en rechts ingehaald door mensen die de héle marathon gelopen hadden in plaats van de halve, maar ik wist dat ik er bijna was.

Tegen de tijd dat ik finishte stonden er al bijna geen mensen meer bij de finishlijn – maar mijn man stond er wel. Apetrots nam ik mijn medaille in ontvangst. Een halve marathon! Een afstand die ik nooit verwacht had te kunnen rennen….

Toen ik sportrusten.nl vroeg om een schema voor de Halve Marathon, die ik in december wil gaan lopen, vroegen ze mij om mijn snelste 10 kilometer tijd…. Euh, ik had nog nooit 10 km aan één stuk gerend, dus dat werd hoog tijd.

De Mohammed Farmani Avondloop was een run waar ik dus mijn eerste 10 km moest gaan lopen. En het moest mijn snelste, dus ik moest er flink voor aan de bak. Na de start had ik al vrij snel een stel lopers op het oog met een flink maar desondanks voor mij haalbaar tempo, en dus bleef ik achter hen hangen.

Nadeel van deze loop is dat de 10 km bestaat uit twee maal 5 km, dus tegen de tijd dat je bij de finish in de buurt komt moet je nóg een keer het hele rondje. Ik bleef mezelf voorhouden dat ik dus nu al het grootste deel gehad had, en probeerde zo hard ik kon door te blijven rennen.

Het was warm weer, dus ik gooide een beker water over mijn hoofd… waarop mijn koptelefoon – die ik nog op had en was vergeten – er accuut mee ophield en ik dus mijn lekkere 180 BPM muziekmix kwijt was, die ik gebruikte om mijn tempo te bepalen. Balen! En het stel was inmiddels ook al weg, dus ik moest het echt op eigen kracht doen….

Maar een fantastische run gedaan, en ik denk niet dat ik dit record binnenkort zal gaan verbreken want jeetje, wat was ik stuk kapot toen ik over de finish kwam!!