Dit was mijn grote doel voor 2023 : een halve marathon lopen. Ik was van plan om de hele tijd te blijven lopen, wat het tempo ook zou zijn. ’s Morgens voelde ik me niet helemaal fit, dus toch maar een test en ja hoor : covid. Twijfel : ga ik afzeggen? Maar ik voelde me nou ook weer niet zó ziek, dus toch maar meedoen. Mondkapje mee voor de transfer naar de start, en de rest is in de buitenlucht dus moet nauwelijks risico zijn voor anderen!

Maar één toiletkar bij de start en vééél deelnemers betekende lange rijen. Toen ik eindelijk aan de beurt was begonnen ze al te roepen dat we écht aan de start moesten verschijnen, en het aftellen was toen ik op het toilet zat, dus met een sprintje richting start en als een van de laatste over de beginlijn.

Het eerste stukje vloog ik. Te snel natuurlijk, maar ik had er zo lang naar toe geleefd! En in dat eerste stukje ook nog mensen langs de weg die aanmoedigden, en dat is fantastisch voor de motivatie. Maar al snel verlieten we de bebouwde kom en sloeg de regen op ons neer. Ik liep een eind lang achter een man aan die ongeveer het juiste tempo had, maar toen hij begon af te zakken ging ik er tóch maar omheen. Na 13 km liep er niemand meer voor of achter me en was ik dus alléén door het kale gure landschap aan het rennen. Dan wordt het een mentaal dingetje om te blijven rennen.

Toch tussendoor of bij de verzorgingsposten niet gestopt, want kom ik dan wel weer goed op gang? Hoewel het tempo langzamerhand wel afzakte en de route de tweede helft behoorlijk saai was zo langs het kanaal lukte het mij te blijven rennen. Op het laatst werd ik links en rechts ingehaald door mensen die de héle marathon gelopen hadden in plaats van de halve, maar ik wist dat ik er bijna was.

Tegen de tijd dat ik finishte stonden er al bijna geen mensen meer bij de finishlijn – maar mijn man stond er wel. Apetrots nam ik mijn medaille in ontvangst. Een halve marathon! Een afstand die ik nooit verwacht had te kunnen rennen….