Ondanks dat ik me van te voren helemaal had opgehyped van “die swingover gaat me nu lukken” helaas toch geblokkeerd bovenop die dikke balk. Maar de Wrotrun kent alleen bandjes voor de wedstrijd categorie, dus mocht ik gewoon verder. En verder was het een heerlijke run. Net- en banden-swingovers kan ik prima, helaas was er dit jaar geen touw-swingover. Bij de tarzanzwaai een extra rondje om mijn as gedraaid waardoor het grijpen van het net wat raar ging, haha, maar wel gelukt. De palletbrug bij Wrotrun is een van de makkelijkste in de sport denk ik, ben daar nog elk jaar zonder valpartij overheen gekomen. Bij de waterhindernis eigenlijk met heel weinig moeite met inklimtouw in de apenhang gekomen, maar eenmaal in die best lange apenhang begon mijn touw al snel verschrikkelijk te deinen : een 8 km dame kwam vliegensvlug achter me aan. Tja, die moest dus even wachten want zó snel kon ik niet. Zeker niet als het zo beweegt, haha.

Toen had ik halverwege wél flink last van mijn armen, maar hoera: daar kwam mijn geheime wapen! Een klein kindje wiens mama al aan de overkant was en papa er nog niet was. “Misschien kan die mevrouw je even in het touw helpen?”. Kiddo’s zijn mijn geheime toverdrank, ik was snel afgeleid van mijn vermoeidheid en hielp de kiddo het touw in, waarna ik zelf ondanks de onderarmen de overkant ook droog bereikte.

Verder maar één hindernis niet gelukt, dat waren de klompjes waar ik niet eens halverwege kwam…. Maar alle andere dingen gingen heel lekker : netjes, apenhangetjes, totempaal. Ook nog raak geschoten met boogschieten. En waar ik het meest trots op was : de reeks ring – kort touwtje – iets langer touwtje – kartbandje – ring waar ik de vorige twee edities vol uit gekletterd ben heb ik nu helemaal gehaald. Daarna alleen nog slackline en eindhindernis (waar ik toch écht voor de makkelijke koos want zag wéér die rottige klompjes in de moeilijke kant). Heerlijk weer er bij, wat wil een mens nog meer!