Gezellig samen met mijn clubgenoten er heen gereden, en omdat we samen warming up deden doe ik weer eens wat anders dan anders.

We deden een groepje met zijn drieën. Na een soepele start is het greppeltje bij hindernis 3 behóórlijk wat drekkiger dan vorig jaar, haha, dus gelijk tot het middel grijsbruin en bij hindernis 4 éérst de handen afvegen aan het gras vóór we beginnen aan de glibberige swingovers. Het lopen ging lekker, en ik ging af en toe onderaan een banden/balken/pallet swingover hangen om ze wat stabieler te maken voor de ander. Het water kwam nergens hoger dan mijn kin dus zwemmen hoefde dit keer (net) niet.

Waar mogelijk koos ik toch voor de moeilijker variant. Bijvoorbeeld onder de balkjes door ipv er overheen (nog best lastig, hingen ver van elkaar en vast ipv los zoals bij ons).

Soms dacht ik dat de vrijwilligers het aan mij zagen want die keken mij dan aan en zeiden (specifiek tegen mij) “apenhang omhoog is de moeilijkste” of “je mag óók proberen om…..” en tja, dan ben ik ook zo gek om te denken “probéren kan altijd!” En ik moet eerlijk zeggen, veel lukte ook. Sommigen net niet (hoog muurtje met aanloopje kwam ik ver maar moest me op het laatst tóch even afzetten op de zijbalk). Hoogtepunt voor mij was de swingover op 5 meter boven het net wat op 2,5 meter hing, want boven een net swingover doen leek me zó eng (want niks stevigs onder je) maar ik bedacht me dat dit dé kans was voor mij om te oefenen! 💪En ging verbazingwekkend makkelijk. Voor de duidelijkheid : die hoefden wij dus helemaal niet bij die 5 km maar ik wou het gewoon graag.

Verder gewoon superleuk om het samen te doen en ik vind het ook wel leuk om anderen te helpen bij de moeilijker dingen! Clubgenoot bij de monkeybar zelfs op de schouders genomen. Monkeybar gevolgd door kartbandje-“triangels’ gingen bij mijzelf trouwens heel goed ook al hingen ze wat hoog.

Op een gegeven moment verstapte ik me een beetje denk ik want kreeg ik wat pijn in mijn lies, maar niks wat me belemmerde bij het verder lopen. De kartbandjes swingover waar ik vorig jaar mijn bandje kwijt raakte ging nu best soepel, ook altijd fijn.

Toen nog de eindhindernis waar we het eerste stuk (triangels gevolgd door lianen) over mochten slaan maar een clubgenote deed die wel dus ik zou hem ook doen maar viel er bij het láátste lianentouw uit. Na wat lelijke woorden eerst een teamgenotedoor het voor ons wel verplichte deel heen geholpen, toen zelf dat gedeelte gedaan en naar de bel.

Daarna nog teruggelopen voor dat triangelstuk maar met hetzelfde resultaat 😩 had het idee dat de touwen gladder waren dan bij ons in de baan maar miste dus ook gewoon de gripkracht op het laatst van de run.

Al met al een superleuke run met gezellig en enthousiast gezelschap en net als vorig jaar hele leuke vrijwilligers!!