Ik begon de stertilrun minder fit dan ik wou, maar had me voorgenomen dat DIT mijn eerste bandje ging worden. Toch zat ik al te klooien met de start-swingover. Toen de rest van mijn startgroep er al lang en breed overheen was hing ik nog te hannessen. Vrijwilliger wees mij op ander touw met knoop iets dichterbij dus geswitched van touw en ja dat was precies de centimeter die ik nodig had!!

Daarna onder netje door, rennen en ineens fietst daar een vriendin van de club naast me: die had onverwachts vrij en kwam kijken!! Suuuperleuk en -lief!! Ze stond op meerdere plekken onderweg om aan te moedigen en foto’s te nemen. Echt heel gaaf.

Dingen als touwladder, bandswingover en triangels gingen vorig jaar bij de funrun voor geen meter, maar nu vrij probleemloos dus trots! #progress

Toen in de swingover-straat het netje niet meer wou even een mini-massage van mijn vriendin gehad (én – eerlijk blijven – uiteindelijk een klein rukje aan het net toen ik afzette zodat ik er beter overheen kwam).

Maar dat was dus rond 5 km en toen waren mijn schouders dus al dood… En toen kwam de extra lus van de 8 km nog, met niet alleen touwkruis dat ik nog nooit gedaan had maar ook meerdere apenhangen waar je met touwtje in moest……

Dus ik was compleet stúk kapot toen ik bij boogschieten kwam en dacht “mijn god ik màg niet mis schieten want nog een straf swingover ga ik nooit meer redden!!” .Dus super goed mijn best gedaan en keurig in de cirkel geschoten!!

Toen stond er niets meer tussen mij en mijn bandje (behalve de mevrouw die hem direct na de finish innam vanwege duurzaamheid).

Maar ik was van te voren zó vasbesloten het bandje te halen dat ik vóór de run al de bandje-foto’s had gemaakt die ik na de run in mijn happy filmpje kon gebruiken!!

Nu bijkomen, en de komende tijd nóg meer oefenen op swingovers….