Een werk-kind van mij zit sinds kort óók op survivalrun, en bij de vereniging die De Knipe Yn Tou organiseert. Maar omdat zijn beide ouders niet konden, stelde ik voor dat ik wel met hem de ouder-kind run zou kunnen doen. Dat leek hem een superleuk idee.

“Maar kunnen we wel een start-sprint doen?”. Ja hoor dat kan. En dus vlogen we uit de startblokken, en door de eerste hindernissen. Na een hindernis of 5 vroeg hij of ik niet sneller kon rennen dan dit, haha. Maar nee – niet als ik het nog meer kilometers moet volhouden. De start is al láng geweest.

Hij vloog natuurlijk véél sneller door de hindernissen heen dan ik, maar ik was erg blij dat we de moeilijkste dingen niet hoefden te doen. Voor ons geen pakplank, wel leuke netjes en klauterpartijtjes. De hoge touwbrug vond ik wel wat spannend: best grote stappen. Maar vooral veel lol gehad. Aan het einde nog een tegenvaller: het kindje wou graag door het water in plaats van over het bruggetje, en natuurlijk mocht dat van mij…. Maar terwijl hij uit het water klom bleek er een stroomdraad onder het gras verborgen. Zo half in het geleidende water staand kreeg hij de volle laag, dat was niet leuk!

Gelukkig waren we vlak bij de eindhindernis waar we – wat te laat naar zijn zin – na een laatste leuke glij-partij in een waterbak de bel konden luiden! Hij was erg blij dat hij tóch nog kon meedoen, ik vond het erg leuk om zo samen te doen.