Wesepe was mijn eerste poging om de categorie “zwaar” te gaan doen. Een beslissing die ik een paar runs later gauw weer terugdraaide want OMG ik ben nog niet toe aan zó zwaar….

Het kruipnet aan de start was weliswaar lang, maar ook zo slap en hoog dat ik meer dan de helft in ganzenpas kon rennen, met het net op mijn rug. Alleen in de bocht (ja een kruipnet van 30 meter met haakse bocht) en aan het eind was het zo strak dat ik moest kruipen.

Eerste stuk ging alles prima. Losse net en Spaanse ruiter duurden wat langer dan gehoopt, maar ik kwam er wel. Onder de brug door (met net naar beneden, en met touw weer omhoog) was heerlijk verfrissend. Bij de pallet swingover trots dat ik durfde te springen vanaf de pallet om op de balk te komen.

Bij hindernis 18 raakte ik mijn bandje kwijt. Dat was een touw swingover, maar de onderkant van het touw hing voor mij op borsthoogte. Zelfs als ik zo hoog mogelijk insprong kreeg ik mijn benen niet hoog genoeg / niet genoeg touw tussen mijn voeten om op af te zetten.

“Gelukkig” daarna een monkeybar en een postmans walk met stok om mijn zelfvertrouwen weer wat op te krikken. Na nog een apenhang over de sloot kwam ik bij triangels. Die hingen aan touw (dus bouncy ), in een bocht, en met grote hoogteverschillen. Echt bagger, zodra je mis greep slingerde je rondjes 😵‍💫. Niet gehaald dus.

En direct daarna korte touwtjes. De enige reden dat ik daar tot 3 kwam was omdat ik 1 en 2 vanuit het inklimtouw kon pakken. Ik moest er 7 maar ach, was het bandje toch al kwijt. Na 2 pogingen maar doorgelopen. Bizar: dit was dus nog vóór de splitsing 6 en 9 km!! Korte touwtjes is toch geen recreant dingetje….

Daarna een paar swingovers en apenhangen in verschillende vormen en mijn grootste frustratie van de dag: de kracht in mijn vingers werd toen al minder en ik viel uit het touw met enteren. Enteren aan de handen aan een touw, dat hoor ik te kunnen!!

Maar mijn handen waren er klaar mee. Hoge apenhang en dan onder laag schot door – maar dan weer omhoog klimmen naar de tweede hoge apenhang ging niet meer. En het autogordelnet kwam ik wel over, maar de apenhang met surfplank lukte óók niet want mijn handen gleden van de plank.

En de fatrope daarna, nog dikker dan de onze, ik kwam er wel in omhoog maar die knoop was zo dik, daar kwam ik niet overheen! Dat was minder een gripkrachtdingetje, meer techniek die ik niet had.

Het leukste van de dag was een grote touwslinger over het water, en ik kwam droog over!

Trots dat ik met armen en vingers die niet meer wilden toch nog de paalklim deed (met een stomme vrijwilliger die, toen ik daarna de wiebelwand deed, zei dat ik de paalklim ook nog moest doen).

Die overgeslagen combi was hindernis 46 van de 47. Mijn handen waren dood, en dat was een combi onder-horizontaal-net-naar-hufters-naar-lianen-naar kartbandjes. 😱 Ik dacht: als ik die nu ga doen donder ik hier gegarandeerd uit. Aan het begin van een run had ik hem willen proberen. Nu echt niet meer. Mijn vingers deden zo’n pijn.

In de eindhindernis ging ik voor de makkelijke weg. Wel apenhang onder de balken, maar niet onder de banden. Ik liet zien dat ik geen bandje meer had en deed bandenstap.

Ruim 3 uur bezig geweest en omg echt bekaf over de finish. Nog niet eerder meegemaakt dat je handen echt zó weigeren mee te werken. Frustrerend maar nu weet ik wel waar mijn zwakke punt ligt.